g for george

Ένας από αυτούς

2012-01-28T12:43:00.001+02:00

Για έναν καφέ βγαίνεις και το μόνο που ακούς στις παρέες είναι συζητήσεις που τρία χρόνια πριν, ούτε καν θα φανταζόσουν. Άνθρωποι με σκουρόχρωμα ρούχα, τσιγάρο στο χέρι και ένας καφές σε χάρτινο. Σκυθρωποί άνθρωποι. Πολιτική(οι), Τρόικα, επικουρικές, "άκουσες τί είπε ο τάδε στο ράδιο;
-θα τους ξαναψηφίσουμε, θα το δεις ".

Δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι εδώ και λίγο καιρό δυσκολεύομαι να βρω τραπέζι μιας και είναι όλα πιασμένα. Όλα τα Καφέ γεμάτα. Το παρατήρησα λίγο πριν τις γιορτές. Σε μια περίπτωση μάς πήρε πάνω από ώρα να βρούμε έστω μια γωνιά να καθίσουμε.

Ακατανόητο το γιατί αυτό συμβαίνει. Γιατί αυτή η ανομοιομορφία στην ίδια χώρα. Η πιθανότερη αιτία με το δικό μου μυαλό, ότι αρνούμαστε να δεχτούμε την πραγματικότητα. Και αυτή είναι η ηπιότερη, λιγότερο τρομακτική εκδοχή.

Lately

2012-01-23T01:21:00.002+02:00

This is their year

2012-01-20T01:53:00.001+02:00

this is our year. (dialogue edit) from Joe M on Vimeo.

Expected

2012-01-18T01:43:00.000+02:00

Unreality

2012-01-16T00:42:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει να ξέρεις πότε ονειρεύεσαι. Όταν έχεις κλείσει τα μάτια και κοιμάσαι βαθειά. Αν κατά την διάρκεια εκείνων των λεπτών γνωρίζεις ότι δεν είναι αυτή η πραγματικότητα, όσο κι αν φαίνεται πως είναι.

Δεν ξέρω τι λέει αυτό για κάποιον, όμως μπορώ να πω πως αρκετά συχνά όταν ονειρεύομαι, συμβαίνει να γνωρίζω πως αυτό που ζω ακριβώς εκείνη την στιγμή, δεν είναι η πραγματικότητα. Βοηθά πολύ, ειδικά αν είσαι εν μέσω κάποιου παράξενου ονείρου. Το να μπορείς να στέκεσαι ως παρατηρητής και να λες στον "εαυτό" σου, πως όλα είναι εντάξει.

Παράξενες εκείνες οι στιγμές όταν είσαι απόλυτα και όσο πιο σίγουρα μπορεί να ειπωθεί, ξύπνιος. Όταν αυτό που έχεις μπρος σου δεν είναι όνειρο και όταν δεν υπάρχει κάτι από το οποίο να μπορείς να ξυπνήσεις.

if + wish

2012-01-11T22:33:00.000+02:00

Ευτυχισμένο το 2012!

2012-01-03T00:16:00.001+02:00

Αισιοδοξία σε μικρές δόσεις, μην πάθουμε τίποτα αν πέσει μαζεμένη.

The way we were

2011-12-28T00:00:00.000+02:00

Όσο να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς που φεύγει, σας εύχομαι μια χαρούμενη πρωτοχρονιά, ένα φανταχτερό ρεβεγιόν, το φλουρί να σας τύχει με το πρώτο κομμάτι. Για το υπόλοιπο νέον έτος δεν μπορώ να εγγυηθώ. Υποθέτω πως τα πράγματα θα πάνε καλά. Στην περίπτωση όμως που δεν πάνε, θα έχουμε πάντα το Παρίσι.

Remember, remember..

2011-12-24T16:59:00.000+02:00

"Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα,

είναι ένα σαφές μήνυμα

στους πολίτες αυτής της χώρας.

Να γραφεί σε κάθε εφημερίδα,

να ειπωθεί σε ράδιο και τηλεόραση.

Να κυκλοφορήσει σε όλο το

ηλεκτρονικό δίκτυο.

Να νοιώσουν όλοι ότι βρισκόμαστε

στο χείλος της καταστροφής.

Κάθε άνδρας, γυναίκα και παιδί,

να νοιώσει ότι επίκειται χάος.

Θέλω όλοι..

να θυμούνται για ποιον λόγο

μας χρειάζονται".

Bottoms up

2011-12-20T23:25:00.000+02:00

Η αλλαγή

2011-12-08T16:17:00.001+02:00

Θυμάμαι που άκουγα τις προάλλες στο ράδιο το Wind of change, των Scοrpiοns. Ενθυμούμενος επίσης, τα γεγονότα που οδήγησαν στο να γραφτεί μετέπειτα αυτό το τραγούδι μιας και είναι αδύνατον να το ακούσω χωρίς να έχω εικόνες τις εποχής. Αν είσαι κάπου κοντά στην ηλικία μου, σίγουρα θα θυμάσαι μιας και τα γεγονότα ήταν πολύ έντονα. Περεστρόικα, όλα από την αρχή. Ελευθερία.

"The world is closing in
Did you ever think
That we could be so close, like brothers
The future's in the air
I can feel it everywhere
Blowing with the wind of change"

"The wind of change
Blows straight into the face of time
Like a stormwind that will ring the freedom bell
For peace of mind
Let your balalaika sing
What my guitar wants to say"

Και κάπου εκεί σου πετάγεται ο Νίνο με το Ok εν έτει 2011. Ωραίο τραγουδάκι για το είδος του. Απλό και εύπεπτο. Και μπορεί να σου καίει μεν τον εγκέφαλο για το άσχετο, σε κάνει να αναρωτιέσαι δε, για το ποιος ο συσχετισμός ανάμεσα στα δύο.

"Άνθρωποι οργισμένοι, που επαναστατούν,

κυβερνήσεις πιόνια, σ' αδιέξοδο οδηγούν.

Σαστισμένοι ηγέτες, αμήχανα κοιτούν,

έναν νέο κόσμο στον οποίο δεν χωρούν".

Οι ίδιοι στίχοι, μερικές γενιές πίσω (σε όχι τόσο dance ρυθμούς) για ελευθερία, για ηγέτες που θα πέσουν και όλα θ' αλλάξουν και όλοι μαζί θα ζήσουμε ελεύθεροι και αδελφωμένοι, κάνοντας μια νέα αρχή και.... τρίχες. Απέχοντας πλέον μιαν ανάσα από τα σαράντα, όλα αυτά ηχούν σαν ένα πολύ κακόγουστο αστείο. Και μην νομίσεις, μου αρέσει η πλάκα. Δεν με λες και άνθρωπο του κεφιού, το ανέκδοτο όμως θα το πω.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε. Όλα είναι μια καλοστημένη απάτη. Ακριβώς όπως ο Αρχιτέκτονας στο Matrix έπρεπε να αντιμετωπίσει το "Σφάλμα" στην εξίσωση, δίνοντας την ψευδαίσθηση της επιλογής. Αν έχεις δει τις ταινίες, ξέρεις για τι μιλάω. Είναι τα εντελώς άσχετα και ασύνδετα πράγματα που μερικές φορές σε κάνουν να βγάζεις κάποιο νόημα. Τουλάχιστον τώρα μπορείς να είσαι απαισιόδοξος με αιτία.

Why so serious

2011-12-01T20:04:00.001+02:00

Χαίρετε και καλόν μήνα. Έτσι όπως το πάω δηλαδή, κάθε πρώτη θα γράφω.
Δεν ξέρω για εσάς, η ψυχολογική μου κατάσταση τον τελευταίο καιρό έχει αλλάξει. Ενώ, ας πούμε, πριν ήμουν σταθερός, εδώ και λίγες εβδομάδες με όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα έχω καταλήξει να είμαι λίγο κουνιστός στο εσωτερικό μου.

Κοιμάμαι και ξυπνάω με μια συνεχή φοβία πάνω από το κεφάλι μου: κι αν μείνω άνεργος; κι αν πατήσει το πόδι μου μια χοντρή κυρία και δεν μπορώ να πάω στην δουλειά; ποιος θα πληρώνει τα έξοδα; κι αν ο αφεντικός μου αποφασίσει να μου μειώσει τον μισθό; κι αν φέτος τα Χριστούγεννα δεν πάρω το δώρο (σετάκι με τον μειωμένο μισθό αυτό).

Τέτοια πράματα περνούν από το μυαλό μου που πλέον πηγαίνει πέρα-δώθε σαν τους γοφούς της Mάρθας Kαραγιάvvη. Η ανεργία ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς αρχίζει να αυξάνεται, κι εγώ να έχω φτάσει στο σημείο να θέλω να πάρω καφέ καθ' οδόν για την δουλειά και να αισθάνομαι τύψεις για το δίευρο. Το οποίο μπορεί να μου χρειαστεί, ξέρω, 'γω.. για κάτι άλλο στο μέλλον;

Εν μέσω όλων αυτών, ήρθε και το φασιστικό χαράτσι με την ΔEH. Δεν θέλετε να ξέρετε πόσα. Κάπως έτσι μετατρέπουν σε φοροφυγάδες και εκείνους τους πολίτες που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους. Διότι με κάποιον τρόπο θα πρέπει να βγάλεις την χασούρα σου, έχοντας πληρώσει (με την φασιστική απειλή της διακοπής του ρεύματος) έναν φόρο που δεν χρωστάς. Σωστά; κάπου θα πας να ψωνίσεις κάτι και για να το πάρεις φθηνότερα, δεν θα πάρεις απόδειξη. Και πάει λέγοντας. Οπότε πίσω στο σημείο μηδέν.

Αν ξέρεις κάτι που μου διαφεύγει, μην το κρατάς για τον εαυτό σου.

+1

2011-11-22T23:19:00.001+02:00

2011-11-13T23:41:00.001+02:00

24 more to go

2011-11-10T23:48:00.001+02:00

Μπόλικη

2011-11-10T00:28:00.000+02:00

Ευχαριστήριο

2011-11-03T19:44:00.000+02:00

Θα ήθελα από καρδιάς, να ευχαριστήσω τον Τζέφρι Παπανδρέου, πρωθυπουργό της χώρας -τουλάχιστον αυτήν την ώρα που γράφω το ποστ, είναι ακόμα- για το ανέξοδο και γενικό τσεκ απ, που μου παρείχε.

Με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών συνειδητοποίησα πως είμαι μακρυά ακόμα από το έμφραγμα, δεν έχει σπάσει κάποιο εγκεφαλικό αγγείο και όλες οι αρτηρίες μου δουλεύουν κανονικά και στο φουλ -καμμία βουλωμένη.

Τα ίδια εύχομαι από καρδίας και δι' αυτόν.

Όχι ένας απ' αυτούς

2011-10-20T21:25:00.000+03:00

Όποιος πιστεύει πως κάτι από όσα συμβαίνουν στην χώρα μπορεί να αλλάξει τους Έλληνες -εντός και εκτός βουλής- να σηκώσει το χέρι.

Φωτιά στα Σαββατόβραδα

2011-10-15T01:23:00.001+03:00

Το Σαββατοκύριακο είναι εδώ. Μπορεί να ρίχνει καρέκλες από ώρα σε ώρα, μπορεί κανένα υπόστεγο να μην σε γλυτώσει από την σταγόνα που θα πέσει στον σβέρκο σου, όμως για όσο έχουμε ακόμα θετική διάθεση (και δουλειά), ας το ρίξουμε λίγο έξω. Ναι, για.

Ένα βραβείο και ένα παιχνίδι

2011-10-13T00:38:00.000+03:00

Δεν μπορείς να πεις, ο τίτλος είναι ενδεικτικός. Σαν να βλέπεις ταινία μυστηρίου με τίτλο, "ο μπάτλερ είναι ο δολοφόνος".

Ένα βραβείο

Κατά πρώτον, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους: Leviathan και Bear για αυτή μου την βράβευση. Έπραξαν το σωστό, αλλοίμονο, όλοι το ξέρουμε αυτό.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς για την ευκαιρία που μου δόθηκε να είμαι ένας από τους πρωταγωνιστές του Blogger τα τελευταία χρόνια. Εκφράζω απερίφραστα βαθειά ευγνωμοσύνη στους γονείς μου που πριν 38 χρόνια αποφάσισαν να με φέρουν στον κόσμο (και όλοι ξέρουμε πόσο κερδισμένος βγήκε ο κόσμος). Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φίλους μου για την ηθική υποστήριξη και να πω πόσο ευλογημένος αισθάνομαι που έχω τόσο καλούς συνεργάτες. Περνάμε καλά και αυτό βγαίνει στον κόσμο.

Και ένα παιχνίδι

Και τώρα πάμε στο παιχνίδι. Να ευχαριστήσω για μια ακόμα φορά τους Leviathan και Bear που με κάλεσαν να παίξω και να βγάλω τα εσώψυχά μου στην φόρα. Έτσι όμως κερδίζονται τα βραβεία και η αγάπη του κόσμου. Όταν ο απλός ο κόσμος θέλει να ξέρει, ποιος είμαι εγώ που θα του το στερήσω. Εφτά πράγματα που δεν ξέρετε για εμένα και καίγεστε να μάθετε, λοιπόν... δύσκολο αλλά θα το προσπαθήσω.

1. Άσε με σε ένα κατάστημα με κινητά και συσκευές τελευταίας τεχνολογίας και έλα να με πάρεις αύριο. Αν προλαβαίνεις. Και μεθαύριο καλά είναι.

2. Έχω μεγάλη περιέργεια για το τι θα γίνει όταν πεθάνω. Εννοώ τι θα γίνει μετά, πώς θα είναι εκεί, αν όντως βλέπουμε ένα λευκό φως, κτλ. Μόλις το επιβεβαιώσω να είστε σίγουροι ότι θα επισκεφθώ μερικούς από εσάς να το μάθετε από πρώτο χέρι. Κατά έναν περίεργο τρόπο ανυπομονώ να πεθάνω για να μου λυθεί η απορία.

3. Μπορεί να δουλεύω αρκετά, να έχω δύο δουλειές αλλά κατά βάθος είμαι τεμπέλαρος. Ο χώρος μου είναι συνεχώς ασυμμάζευτος. Ρωτήστε τον bear και θα σας το επιβεβαιώσει. Βέβαια πιέζω τον εαυτό μου να γίνω παιδί για σπίτι. Ξέρετε.

4. Κλαίω ακόμα στις ταινίες. Παθιάζομαι πολύ και ζω αυτό που συμβαίνει στην οθόνη.

5. Νομίζω πως είμαι αναίσθητος, άσχετα με το ν.4.

6. Δεν πιστεύω στους εξωγήινους εδώ και αρκετά χρόνια. Νομίζω πως είμαστε εντελώς μόνοι μας εκεί έξω.

7. Δεν μιλάω πολύ αλλά καταλαβαίνω περισσότερα από αυτά που αφήνω να εννοηθούν. So, watch it.

Αυτά. Ελπίζω τώρα να ξεκινήσει η μέρα σου ευχάριστα. Τελειώνοντας θα ήθελα να βραβεύσω τον Tovenito για τις ατέλειωτες στιγμές κεφιού που μας χαρίζει στο μπλογκ του. Αυτό και ότι ανυπομονώ να ακούσω την δική του λίστα. Ήδη έχω αγοράσει ποπ κορν και έξτρα τυρογαριδάκια.

ΥΓ: (αφιερωμένο)

2011-10-02T00:15:00.000+03:00

Η Πολυάννα παντρεύεται. Η Πολυάννα μητέρα.

Χωρίς οικογένεια. Με οικογένεια.

Στην Ελλάδα, σήμερα

2011-09-19T23:36:00.000+03:00

Σκεφτόμουν που λες, το προεκλογικό σποτάκι της NΔ επί Kαραμαvλή, που έλεγε κάποια στιγμή και εκεί που δεν το περίμενες (σε έπιανε απροετοίμαστο), "με την βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε" ή κάτι τέτοιο. Μου είχε φανεί τόσο φτηνό και οργανωμένο. Απίστευτα ελεεινό το να χρησιμοποιείς το όνομα του Θεού για να μαζέψεις ψήφους από ανθρώπους που θα "έπρεπε" να είναι πρώτα από όλα ψηφοφόροι και μετά πιστοί.

Το πώς εξελίχθηκε η ιστορία με όλους αυτούς που πιστεύουν τόσο πολύ στον Θεό, το γνωρίζουμε πολύ καλά. Θα πρέπει να είσαι πολύ "πιστός" για να μην το βλέπεις (να με συμπαθάτε, άλλη λέξη ήθελα να χρησιμοποιήσω αλλά είναι ακατάλληλη).

Κι εκεί που νομίζεις πως τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα, πετυχαίνεις το παραπάνω βίντεο. Αυτό που μου ήρθε στο μυαλό είναι πως, αν η αμέσως επόμενη επιλογή για την χώρα είναι ο παραπάνω τύπος, τότε πραγματικά την έχουμε κάνει από χέρι. Ως χώρα διότι δεν πιστεύω να άκουσες την ομιλία του στην ΔΕΘ και να πίστεψες λέξη αλλά και ως LGBT κοινότητα διότι όπως όλοι πολύ καλά γνωρίζουν, Gοd Ηates Fags.

Αμήν.

Οι ήρεμοι άνθρωποι

2011-09-15T23:32:00.000+03:00

(People should not be afraid of their governments.

Governments should be afraid of their people)

χασμ

2011-08-24T23:28:00.001+03:00

Αρνούμαι να γράψω οτιδήποτε έως ότου ξεκινήσει ο τέταρτος κύκλος Fringe στις 23 Σεπτέμβρη.

Υγ: (βαριέμαι)

Ο πόκο, ένας γκέι κόκκορας κι εγώ

2011-08-06T00:29:00.000+03:00

Πριν λίγο καιρό -πέρυσι για να είμαι ακριβής- ένα παπαγαλάκι που είχαμε, μας άφησε χρόνους εντελώς αναπάντεχα. Εκεί που το είχαμε έξω στην βεράντα να παίρνει τον αέρα του, τα τίναξε. Σύμφωνα με ειδικούς (aka οι γείτονες) μάλλον φοβήθηκε τα άλλα -μεγαλύτερα- πουλιά και πήγε από καρδιά. Για δες που και αυτά έχουν καρδιά. Ποιος να το περίμενε.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά που έκανε τρέλλες με την κούνια του. Καθόταν συνεχώς επάνω της και πήγαινε σαν παλαβό, πέρα-δώθε. Κάποιες φορές κρεμόταν και ανάποδα -τέτοια αγάπη της είχε. Λίγες μέρες αφότου μας άφησε για τον παράδεισο (υποθέτω πως υπάρχει ξεχωριστό παράρτημα για τα πτηνά) αντικαταστάθηκε από άλλο, σχεδόν ολόιδιο -τέτοια αγάπη του είχαμε. Το νέο παπαγαλάκι, λοιπόν, ονόματι Πόκο, πήρε το όνομά του από το προηγούμενο που όχι μόνο την θέση του έφαγε αλλά και το όνομα. Και οι ομοιότητες σταματούν εδώ.

Ο Πόκο ΙΙ είναι εντελώς διαφορετικός χαρακτήρας. Άλλος άνθρωπος. Κάθεται μετά από τόσους μήνες φοβισμένος ακόμα, τον πλησιάζουμε και πηγαίνει στο πίσω μέρος του κλουβιού λες και θα τον κάνουμε στον φούρνο (η αλήθεια είναι ότι τον έχω απειλήσει) και την κούνια ούτε που να την χέσει. Όχι μόνο δεν έχει ανέβει ούτε μια φορά, αλλά την τσιμπάει και της φωνάζει. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχει να χωρίσει με την κούνια -πιθανώς του πιάνει χώρο και είναι και μες στην μέση. Δεν μπορεί να μετακινείται με άνεση στο τεχνητό κλαράκι του. Οπότε της φωνάζει συνεχώς. Κι εμείς από την άλλη, ακόμα να την βγάλουμε. Σαν να του λέμε -που λέει ο λόγος, του λέμε- ο προκάτοχός σου έκανε κούνια-μπέλλα και το ευχαριστιόταν, θα κάνεις κι εσύ θες δεν θες. Αλλά μεταξύ μας, όπως και την κούνια του κι εμάς χεσμένους μας έχει.

Συνεχίζοντας επί των πτηνών, πριν λίγες εβδομάδες η μαμά αγόρασε έναν κόκκορα για να έχει το κοτέτσι επιβήτορα (παιδιά της Αθήνας, δεν θέλω σχόλια -για το κοτέτσι, όχι για τον επιβήτορα). Ο κόκκορας όμως, όχι μόνο δεν ασχολείται με τα καθήκοντά του αλλά κάθεται στην άκρη και δεν τις παίζει. Ή αυτές δεν τον παίζουν, ποιος ξέρει πώς λειτουργούν αυτά. Οπότε τις προάλλες που γύρισα από την δουλειά να ρημαδοφάω, μου λέει η μάνα, "δεν σου είπα τα νέα, ο κόκκορας που πήρα είναι γκέι. Ούτε που πλησιάζει τις κότες". Όπως καταλαβαίνετε, έμεινα με το πιρούνι μετέωρο. Τι να απαντήσεις τώρα σε αυτό, όταν μιλούν τα στοιχεία; Είναι γκέι, τελεία.

Αρχίζω να συμπαθώ σφόδρα αυτόν τον κόκκορα. Αισθάνομαι πως έχω κάπου κοντά -κυριολεκτικά κοντά, μιας και το κοτέτσι είναι στη αυλή- έναν συνοδοιπόρο. Μια ακόμα ψυχή που τραβάει τον δρόμο τον δύσκολο (αν και σύμφωνα με την εκκλησία τα ζώα δεν έχουν ψυχή. Αλλά κι εμείς οι γκέι για την εκκλησία είμαστε ζώα, οπότε ούτε και εμείς έχουμε ψυχή). Και άντε, είσαι άνθρωπος, σου λένε απλώς "παντρέψου". Και εννοούν μία από όλες τις γυναίκες εκεί έξω. Όταν όμως είσαι ο κόκκορας, έχεις πλήρες πρόγραμμα. Αν είσαι στρέητ πετεινός το φχαριστιέσαι. Αν δεν είσαι όμως;

Αυτές είναι απορίες που ούτε εγώ, ούτε και ο κόκκορας θα μπορέσουμε να απαντήσουμε. Εγώ, διότι αυτή η μια γυνή που μου αναλογεί έχει το ελεύθερο να βρει κάποιον άλλον -άσε που είναι κρίμα να περιμένει- και ο κόκκορας, διότι σύντομα και εφόσον συνεχίσει να αμελεί επιμελώς τα καθήκοντά του, θα γίνει με πατάτες στον φούρνο.

20 απαντήσεις με εικόνες

2011-07-27T22:17:00.003+03:00

Προσκεκλημένος σε μπλογκοπαίγνιο από τον αγαπημένο turigr (και σκεφτόμουν πριν λίγες μέρες πόσο μου έχουν λείψει αυτά τα παιχνίδια) ήρθε και η σειρά μου να συμμετάσχω. Μερικές από τις παρακάτω απαντήσεις είναι εντελώς άσχετες αλλά αυτές τις εικόνες έβγαλε πρώτες το google!

ΟΔΗΓΙΕΣ:

Οι οδηγίες είναι απλές: πρέπει να απαντήσεις σε 20 ερωτήσεις, όχι όμως με λέξεις, αλλά πληκτρολογώντας την απάντηση στο Google images. Την πρώτη εικόνα που θα εμφανιστεί στα αποτελέσματα (προσοχή: την πρώτη εικόνα, όχι την πιο όμορφη ή την πιο ξεχωριστή) θα πρέπει να την αναρτήσεις ως απάντηση.

1. η ηλικια των επομενων γενεθλιων σου

(τώρα αυτό γιατί μοιάζει με ταμπέλα από δρόμο που δεν οδηγεί πουθενά...)

2. ενα μερος που θα ηθελες να επισκεφτεις

(και από όλες τις φωτογραφίες, πάρε αυτή σου λέει το google, χάρτινο τραπεζομάντιλο από ταβέρνα)

3. το αγαπημενο σου αντικειμενο

(Μαζί κοιμόμαστε, μαζί ξυπνάμε. Και τώρα δίπλα μου είναι. Πες γεια. -Μπλιπ)

4. Το αγαπημενο σου μεροσ

5. το αγαπημενο σου φαγητο

(και μην μιλήσει κανείς για ανόητες παρενέργειες, εντάξει; δεν υπάρχουν)

6. το αγαπημενο σου ζωο

7. το αγαπημενο σου χρωμα

(Ήθελα να 'ξερα, ρε turi, πώς είναι δυνατόν να έχουμε αγαπημένο χρώμα και οι δύο το μπλε και εμένα να μου βγάζει έναν μαρκαδόρο ως πρώτη επιλογή)

8. το μεροσ οπου γεννηθηκεσ

(σόρι αλλά δεν μπορώ και να με δώσω στεγνά! κάπου εκεί είμαι κι εγώ!)

9. το μεροσ οπου ζεισ

10. το ονομα ενοσ κατοικιδιου ζωου που ειχεσ

11. το ψευδωνυμο σου στο μπλογκ

(Πόσο άσχετο;)

12. το πραγματικο σου ονομα

(Αυτή για πρώτη επιλογή;;; όταν έγραψα George πάντως, έβγαινε ο Τζορτζ Κλούνι. Που και πάλι άσχετο αλλά προτιμότερο, σωστά;)

13. το ονομα της γιαγιασ σου απο την πλευρα της μητερασ σου

(Ό,τι να 'ναι, έτσι;)

14. το ονομα τησ γιαγιασ σου απο την πλευρα του πατερα σου

(Εδώ κάτι έχουμε. Και όχι, την γιαγιά μου δεν την λένε Mεvεγάκη)

15. μια κακη σου συνηθεια

(Θες να μου πεις ότι είμαι ο μόνος;)

16. οι αγαπημενεσ σου διακοπες

(Αυτές είναι οι δεύτερες πιο αγαπημένες :-) )

17. ενα προτερημα σου

(Και ξανά, ό,τι να 'ναι. Το καλό είναι ότι αυτό το παιχνίδι θα σας βάλει σε σκέψεις)

18. ενα ελαττωμα σου

(Όχι, άλλο θέλει να πει η εικόνα, δεν είμαι αργόστροφος. Τις περισσότερες φορές)

19. ενα αγαπημενο σου αμαρτημα

(ΣΑΣ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ότι η λέξη που γκούγκλαρα ήταν παγωτό!!! ψάξτε κι εσείς αν δεν με πιστεύετε!!)

20. ενα ατομο που θαυμαζεισ

(Σκέφτηκα αλλά πραγματικά δεν μου έρχεται κάποιος στο μυαλό...)

Αυτά προς το παρόν, χάρηκα που έπαιξα αν και πήρε ώρα να βάλω το ποστ σε μια τάξη. Θα ήθελα να παίξουν οι Bear και Ephemeros!

______

2011-07-24T00:46:00.000+03:00

Επέστρεψε από ταξίδι, διήμερο σε κάποιο νησί. Φαινόταν μαυρισμένος, το V της μπλούζας να αναδεικνύει το γραμμωμένο κορμί που με κόπο είχε χτίσει. Πρόσεχε τον εαυτό του και αυτό φαινόταν καθαρά από την προσεγμένη εμφάνισή του.

Στον σταθμό που τον περίμεναν, τα επικριτικά βλέμματα έδιναν και έπαιρναν. Βλέπεις -δεν χρειάστηκε να το αναφέρω καν αλλά είμαι σίγουρος πως το μάντεψες- ο ______ ήταν γκέι και δεν είχε καμμία πρόθεση να το κρύψει. Ζούσε την ζωή χωρίς έγνοιες και σκοτούρες που ίσως ένας παντρεμένος άντρας έχει να αντιμετωπίσει. Εξ άλλου δεν υπήρχε περίπτωση, ούτε περίμενε και κανείς να συμβεί και σ' αυτόν.

Για πολλούς ζούσε ανεύθυνα. Μη σκεπτόμενος το αύριο, κάνοντας συχνά ταξίδια. Ζούσε σαν να μην υπάρχει αύριο. Αν τον γνώριζες για πρώτη φορά, θα έλεγες πως έβλεπες έναν αρρενωπό άνδρα που μόλις μετρούσε τα πρώτα χρόνια της τέταρτης δεκαετίας της ζωής του. Σαν να μην είχε σοβαρότερο ή βαθύτερο τρόπο σκέψης. Απλώς ζούσε για το σήμερα.

Στον σταθμό ο αδελφός του, αγκαλιά με ένα μικρό αγόρι, να τον περιμένουν.
Και τα βλέμματα των γύρω να παραμένουν επάνω τους καρφωμένα. Η ματιά του αδελφού του ήταν η ίδια που ήξερε από καιρό: εξίσου επικριτική, όμως ήταν εκεί και τον περίμενε. Άφησε το μικρό αγόρι κάτω, το οποίο έτρεξε και έπεσε στην αγκαλιά του. Αγκαλιάζονταν σφιχτά, για πολλή ώρα. Έως ότου ο αδελφός του τους διακόψει.

Ο πατέρας ζήτησε κάτι από τον μικρό. Ο μικρός -που δεν ήταν πάνω από έξι χρονών- έμεινε να κοιτάζει μια τον έναν και μια τον άλλον. Ο πατέρας συνέχισε να του λέει το ίδιο, όμως αυτό να περιμένει κοιτάζοντας τον ______, τον θείο του, αν συμφωνούσε. Αν αυτό ήθελε. Αυτός που για πολλούς φαινόταν τόσο ανεύθυνος, ασκούσε επιρροή σε ένα τόσο δα μικρό πλάσμα. Υπήρχε κάποιος που πραγματικά τον αγαπούσε και τον σεβόταν για αυτό που είναι. Υπήρχε μόνο ο θείος του.

Η επιμονή του μικρού σαν κάτι να άλλαξε στον τρόπο σκέψης του αδελφού του. Και οι γύρω δεν κοιτούσαν πια με το ίδιο βλέμμα. Ο μικρός έπεσε και πάλι στην αγκαλιά του και μόνο όταν του είπε να κάνει αυτό που του ζήτησε ο πατέρας του, το έκανε.

Χρόνια αργότερα, ο μικρός δεν ήταν πια και τόσο μικρός. Σε κάποιον άλλον σταθμό και έτοιμος υπηρετήσει την πατρίδα, αποχαιρετούσε τους γονείς και τον θείο του που υπεραγαπούσε. Με έναν τρόπο που ίσως μόνο τα όνειρα καταφέρνουν, αυτή η ιστορία είχε ένα απροσδόκητο και όμορφο τέλος για όλους.

Ακριβώς πάνω στην ώρα που ηχούσε το ξυπνητήρι.

Ιούλιος

2011-07-15T00:44:00.002+03:00

Δέκα μέρες από το τελευταίο ποστ, φέρνω στο μυαλό τα όσα έλαβαν χώρα αυτό το διάστημα. Ευχάριστα και δυσάρεστα. Ώρες-ώρες αισθάνομαι σαν να ζω ένα Fringe Event (οι φαν ξέρουν) είτε σε μια Παράλληλη Πραγματικότητα (οι φαν ξέρουν και πάλι). Ευτυχώς τα θετικά των τελευταίων εβδομάδων είναι περισσότερα. Και όμορφα.

Χθες πήραμε το αυτοκίνητο και βρεθήκαμε σε μια κοντινή παραλία. Η κούραση ήταν τόση που αν είχα ξαπλώσει σε στρώμα θαλάσσης και όχι σε ξαπλώστρα, κατά πάσα πιθανότητα θα με είχε ξεβράσει το κύμα στην Λιβύη. Και δεν θες να ξυπνήσεις στην Λιβύη αυτές τις μέρες, πίστεψέ με. Όλος ο κόσμος πάει παραλία να περάσει καλά, εγώ έπεσα ξερός για αρκετή ώρα. Το καλύτερο ήταν πως οι άλλοι με είχαν αφήσει να προσέχω τα πράγματα -πορτοφόλια, κινητά, κτλ- ενώ εγώ έβλεπα ήδη το τρίτο όνειρο.

Την ώρα που δεν κοιμόμουν, έκανα καμμία βουτιά (πλατσούριζα) με έναν φίλο να αναπαριστά το πόσο αστεία μπαίνω στην θάλασσα. Ενίοτε έβγαζα και καμμία φωτογραφία, μιας και ο ήλιος που έδυε, έδινε απίστευτα χρώματα στον ορίζοντα. Το φεγγάρι που είχε ήδη εμφανιστεί, ήταν το αποκορύφωμα. Η αλήθεια όμως είναι ότι το φεγγάρι και η δύση του ήλιου λίγες μέρες νωρίτερα, είχαν άλλη μαγεία.

Κλείνω με το κομμάτι που έχει κολλήσει στο μυαλό και στο mp3 player τον τελευταίο καιρό.

ΥΓ: (Όπου ακούς she εσύ να βάζεις he).

Μέρες Καλοκαιριού

2011-07-04T23:05:00.000+03:00

Και μόνο που γράφω πως ο Ιούλιος μετρά ήδη την τέταρτη μέρα, ακούγεται παράξενο. Ο Ιούνιος ήρθε και έφυγε τόσο βιαστικά, σαν να χάθηκε ένας μήνας στο μέτρημα. Αυτό το καλοκαίρι ως στιγμής έχει υπερπλήρες μενού: ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, οικογενειακές απώλειες, νοσοκομεία και πολλή δουλειά.
Αυτή την περίοδο αν και αρκετά κουρασμένος, αισθάνομαι ευγνώμων που μπορώ να λέω πως έχω δουλειά (και μάλιστα μια που πληρώνει κανονικά) και με ελεύθερο Σαββατοκύριακο. Δεν το λες και λίγο. Το θέμα είναι, όταν τα προς το ζην είναι καλυμμένα, τι πραγματικά χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει.

Ιούνιος

2011-06-28T13:00:00.000+03:00

Ξέρεις πως είσαι κουρασμένος όταν η εβδομάδα έχει μόλις ξεκινήσει μα στο μυαλό σου ξημερώνει Σάββατο.

Αντίο

2011-06-27T00:34:00.001+03:00

1926 - 2011

BFFs

2011-06-17T08:25:00.012+03:00

Τελευταία αισθάνομαι όλο και περισσότερο κουρασμένος. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βλέπω όλο σακούλες. Τόσες σακούλες ούτε από τον Bερόπoυλo. Τις προάλλες ετοιμαζόμουν για δουλειά το πρωί και καθώς φορούσα τα παπούτσια, έδεσα το δεξί κορδόνι μαζί με το καλώδιο του φορητού. Μάντεψε πώς το ανακάλυψα. Προχθές πήγα στην δουλειά με την μπλούζα φορεμένη ανάποδα και το συνειδητοποίησα μόνο όταν μου το είπε η κολλητή. Ευτυχώς που τέτοια t-shirt με τις ραφές απ' έξω είναι της μοδός. Υποθέτω γι' αυτό δεν είπαν και τίποτα στην δουλειά. Τελευταία πριν φύγω από το σπίτι τσεκάρω αν έχω φορέσει παντελόνι ή έχω φύγει με τις πιζάμες. Ο καφές είναι ο καλύτερός μου φίλος.

Να τις βλέπεις όταν έρχονται

2011-06-13T23:38:00.000+03:00

Χαμένες ευκαιρίες. Πιθανές ευκαιρίες. Ξανά από την αρχή. Χρόνος που χάθηκε. Χρόνος που υπάρχει. Πρέπει να ευτυχήσουμε. Το Σύμπαν μου χρωστά κάτι.
Το σύμπαν δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν. Τις ευκαιρίες τις φτιάχνεις μόνος.
Τις χάνεις μόνος. Να τις βλέπεις όταν έρχονται.

-Αυτό είναι κάρμα.

-Αυτό δεν είναι τίποτα.

-Νομίζω πως κάνεις λάθος.

-Μπορεί.

-Είναι καλό που μπορείς να αρκείσαι στα λίγα.

-Μάλλον, μπορώ να είμαι ευτυχισμένος με λίγα.

-Σωστά. Όμως υπάρχουν τόσα εκεί έξω, να δει κανείς, να ζήσει.

-Σωστά. Όμως θα ήθελα να ζήσω εδώ και να πεθάνω εδώ.

Κι αν μπορέσω να δω κάτι παραπάνω από το "εδώ" θα είμαι χαρούμενος.

-Αν μπορούσες να άλλαζες κάτι στην ζωή σου, τι θα ήταν αυτό;

-Ένα δικό μου σπίτι, μια καλύτερη δουλειά.

-Όχι έναν σύντροφο; κάποιον να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου;

(Σκέφτομαι την σειρά με την οποία έθεσα τις προτεραιότητες)

-Πιθανώς.

Χρόνια τώρα, μαθαίνω τους ανθρώπους. Δεν μαθαίνω τους ανθρώπους. Αποδέχομαι. Προχωράω μπροστά. Κάνω βήματα πίσω. Φεύγω. Επιστρέφω. Νομίζω πως ξέρω. Μάλλον δεν ξέρω. Όλα μια σφαίρα. Πέφτω στο κρεββάτι ζαλισμένος, ακριβώς όπως μετά από μια καλοκαιρινή βραδιά μέθης. Το ταβάνι γυρνά, η ζωή είναι ωραία, θέλω να συνεχίσει να γυρνά, η ζάλη αυτή φέρνει πίσω αυτό που ήσουν. Έστω για απόψε, άσε τα υπόλοιπα γι' αύριο.

Πρέπει να ευτυχήσουμε

2011-06-11T16:07:00.001+03:00

Είναι παράξενο το τι μπορεί να σκεφτεί κανείς σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής του. Μια από αυτές τις στιγμές ήταν και η Τετάρτη που έφυγε και άλλη τέτοια να μην ξανάρθει. Δυστυχώς όμως, είναι προδιαγεγραμμένο πως θα επαναληφθεί. Σε αυτή την στιγμή στην ζωή μου και, πέρα από τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, αυτό που δυνατά ακουγόταν στο μυαλό μου ήταν μια και μόνο φράση.

Κάπως έτσι

2011-06-10T00:46:00.000+03:00

(Σάββατο, 28 Ιουλίου 2007)

Όποια πλευρά της κι αν εξετάσεις, θα δεις ότι εκεί που υπάρχει το ένα, συνυπάρχει αναγκαστικά και το άλλο. Αναφέρομαι στην ζωή, την παράξενη, την όμορφη, την άσχημη, την αναπάντεχη.

Όπως ας πούμε, εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις «καταφέρει», ότι έχεις βρει αυτό που ψάχνεις. Εκεί ακριβώς κάτι θα συμβεί που θα φέρει τα πάνω-κάτω. Κάποιες φορές δραματικά, ενώ κάποιες άλλες εξισορροπητικά. Και ανάλογα το ψυχικό σθένος που έχει ο καθένας.

Πριν λίγες μέρες είχαμε πάει εκτάκτως στο νοσοκομείο για τον αδελφό μου.

Στον διάδρομο που καθόμουν με έναν φίλο, ακούμε μια βοή, κάτι παράξενο να έρχεται από την είσοδο. Σε λίγο βλέπουμε μια εγκυμονούσα να μπαίνει, ξαπλωμένη –ή μάλλον, διπλωμένη από τον πόνο- σε φορείο. Ευχηθήκαμε να πάνε όλα καλά και η ιστορία της να έχει αίσιο τέλος. Ήταν το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε.

Λεπτά μετά, σε ένα άδειο σχετικά από περιστατικά νοσοκομείο, ένας νοσηλευτής πηγαίνει «κάτι» πάνω σε φορείο. Μια προσεκτικότερη ματιά αποκαλύπτει έναν άνδρα σε περίεργη στάση, καλυμμένο με λευκό σεντόνι και με μια καρτέλα κρεμασμένη στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού του.

Λίγα λεπτά μετά, δύο νοσηλεύτριες συζητούν..

-Η κοπέλα που έφεραν, που την έβαλαν; Πώς είναι;

-Μια χαρά είναι, όλα πήγαν κατ’ ευχή.

-Πότε γεννάει;

-Πότε; Γέννησε ήδη.

-Τόσο γρήγορα;

-Ναι, ευτυχώς γι’ αυτήν…

Στιγμές μετά, ένας όμορφος νεαρός, με ένα τεράστιο σακίδιο στον ώμο και μ’ ένα ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του, κατευθύνεται στον διάδρομο από όπου είχε περάσει η εγκυμονούσα κοπέλα. Δεν χρειαζόταν καν να πει ότι ήταν ο χαζομπαμπάς της υπόθεσης. Ήταν γραμμένο στο πρόσωπο, στις κινήσεις και στον ταχύτατο βηματισμό του.

Κάτι χάνεται και κάτι κερδίζεται, λοιπόν.

Κάποιου το ταξίδι τελειώνει ενώ κάποιου άλλου μόλις ξεκινά. Κάπως έτσι.

Athens Pride 2011

2011-06-04T01:03:00.001+03:00

Αύριο. Athens Pride 2011. Τα λέμε εκεί!

Παμ' πλατεία;

2011-05-29T23:45:00.002+03:00

Περισσότερο από όλα όταν γράφω ένα κείμενο, με δυσκολεύει ο τίτλος. Μπορεί να γράψω το ποστ σε λίγα λεπτά και για το επόμενο μισάωρο να στέκομαι με το πλήρες κενό για τον τίτλο. Συνήθως καταλήγω σε κάτι εντελώς προσωρινό που μετά βαριέμαι να το αλλάξω και το ποστάρω έτσι. Για το συγκεκριμένο ποστ, δόξα τω Θεώ, έμπνευση για τίτλους είχα πολλούς. Είναι και το θέμα ενδιαφέρον -not.

Σκεφτόμουν να γράψω κι εγώ με αγκαλιά τον φορητό, κάποιο κείμενο για αυτή την χώρα, για το χάλι της και το επικείμενο φαλίρισμα της. Αφού έφαγα δύο (2) κομμάτια καρυδόπιτα από τα χέρια της μαμάς, κάθισα να γράψω (η αλήθεια είναι ότι όποιος με πάρει θα καλοπεράσει από πεθερά). Αλλά έλα που δεν ήθελα στ' αλήθεια να γράψω κάτι. Τίποτα για τους εξεγερμένους, για τις "γεμάτες" πλατείες και όλα αυτά τα αγνά συναισθήματα που μας πνίγουν. Και αλήθεια, γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε με τόση αγνότητα;

Που λες, τις προάλλες μιλούσα με φιλικό πρόσωπο. Πρόσωπο που εργάζεται στο δημόσιο και μπορώ να πω ότι είναι από τα πιο ευσυνείδητα άτομα. "Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Αν είναι να γίνουν μετατάξεις και στην δουλειά, σκέφτομαι να πιάσω τον τάδε βουλευτή μπας και μπορεί να κάνει κάτι και μείνω στην θέση μου".

Μερικούς μήνες πριν, πάλι στο φιλικό/ οικογενειακό περιβάλλον, πατέρας μιλούσε για την κόρη του, πως σε λίγο καιρό τελειώνει την σχολή και ότι σκέφτεται να πάει σε έναν βουλευτή να δει μήπως μπορεί να την βολέψει κάπου.

Τα δύο παραπάνω περιστατικά είναι πέρα ως πέρα αληθινά, δεν έγιναν προ πενταετίας ή το πολύ πριν μπούμε στον χορό του ΔΝΤ. Έγιναν τώρα, πριν λίγες μέρες. Και ξέρω, ήταν ΑΠΛΑ συμπτώσεις. Όπως τόσα σε αυτή την χώρα.

Η Ελλάδα αλλάζει, η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο, οι Έλληνες πρέπει να δουν τα πράγματα αλλιώς. Αν είχα ακόμα αίσθηση του χιούμορ, μπορεί και να γελούσα.

ΥΓ:
Και επειδή κατά βάση είμαι λαϊκό αγόρι, πάρε ένα άσμα που έχω λιώσει τελευταία. Να πάνε κάτω τα ντέρτια.

The same old story

2011-05-25T01:44:00.002+03:00

Αναρωτιέμαι μερικές φορές για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Βασικά αναρωτιέμαι για πολλά από όσα συμβαίνουν, άσχετα αν ηθελημένα δεν αναφέρομαι σε αυτά. Δεν θα έλεγα πως είμαι εντελώς καλά με ό,τι συμβαίνει. Αντιθέτως. Και όσον αφορά την δική μου μικρή περίπτωση, βλ. προηγούμενο ποστ, σχετικά με γάμους, το να τα βρει κανείς με τον εαυτό του, πιστεύω πως είμαι σε αρκετά καλό δρόμο. Πιστεύω πως δεν χρειάζομαι και δεν ζητάω πλέον την αποδοχή κανενός γιατί κανένας δεν ζήτησε από εμένα αποδοχή. Δεν είναι εγωιστικό. Απλώς είναι.

Και έτσι κάπου τα έχεις βολέψει μέσα σου, είσαι πάνω από τριάντα (καλά, λίγο πριν τα σαράντα) και λες ότι μπορεί να μην έχεις όλες τις απαντήσεις, όμως είσαι εντάξει με αυτό. Είσαι αυτός που είσαι και είσαι απόλυτα φυσιολογικός, όσο κι αν επί χρόνια στο μυαλό σου έπαιζε σε επανάληψη μια διαφορετική ταινία. Ειδικά μια που επέλεξαν άλλοι να βλέπεις. Τυχερός θεωρείσαι αν στην πορεία καταλάβεις πως υπάρχουν και άλλα κανάλια.

Έτσι νομίζεις πως προχωρά ο κόσμος, στον πλανήτη, στην χώρα σου. Δεν είσαι απόλυτα αποδεκτός ως γκέι πολίτης, όμως δεν είσαι και όπως ήσουν πριν τριάντα χρόνια. Σωστά; έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα. Κι ενώ σκέφτεσαι τα παραπάνω, ακούς κάτι τόσο τραγικό, που απλώς μουδιάζει το μυαλό σου, τα όποια επιχειρήματά σου παίρνουν πόδι και η γλώσσα δεν μπορεί να συγχρονιστεί με την σκέψη. Απλώς μένεις να ακούς σαν ανήμπορος άνθρωπος που έκανε άλμα πίσω στον χρόνο.

Είναι τραγικό να ακούς ανθρώπους να μιλούν για συγγενείς τους, για το ίδιο τους το αίμα, τόσο υποτιμητικά. Πως επειδή είναι γκέι, υπάρχει ο κίνδυνος να ασελγήσει πάνω στα παιδιά τους και γι' αυτό θα τον έχουν "από μακρυά" στο άμεσο μέλλον. Και τον άνθρωπο που ξαφνικά βρίσκεται στο εδώλιο, τον ξέρω.
Δεν διανοούμαι πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα έβαζαν κάτι τέτοιο στο τραπέζι. Ως θείος δύο αγοριών, στέκομαι αποσβολωμένος μπρος στην κοινωνική αμορφωσιά. Και σκέφτομαι πως αν ήμουν μπροστά σε αυτή την σκηνή, δεν ξέρω αν θα είχα την δύναμη να αντιτάξω κάποιο επιχείρημα στην τόση ανοησία ή αν θα έμενα παγωμένος να κοιτάζω. Ξαφνικά νοιώθω αδύναμος.

Κάπου, πέρα από το ουράνιο τόξο

2011-05-24T00:49:00.000+03:00

Η Δευτέρα στην δουλειά συνήθως κυλάει ήρεμα για αρχή εβδομάδας. Το ξυπνητήρι χτυπούσε με ένα πολύ όμορφο τραγούδι που με έκανε να γυρίσω πλευρό και να σηκωθώ μισή ώρα καθυστερημένα, να μην πιω καφέ και να φύγω για δουλειά άμεσα.. όμως έκανα έναν πολύ γαλήνιο, έξτρα μισάωρο ύπνο.

Στην δουλειά τα πάντα ήταν στραβά. Κυριολεκτικά. Ένοιωθα πως ως και οι τοίχοι ήσαν στραβοί, μια ασυμμετρία γενικότερα. Φυσικά κατέληξα πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον να συμβαίνει και το άφησα να περάσει. Δεν είχα πιει καφέ ακόμα, οπότε ήταν και αυτό στην μέση.

Στην συνέχεια ένας παππούς που είχε έρθει στην δουλειά (πατημένα ογδόντα), με κοίταξε καλά-καλά και μου λέει: "είσαι τριάντα;" (ΧΑ). Όχι, παππού, του απάντησα.. είμαι τριάντα οχτώ.. με κοιτάζει ξανά και με ένα παράξενο ύφος, μου λέει.. "ε, δεν θα παντρευτείς ποτέ". Κάτι μου έκανε ο τρόπος που το είπε και τον ρώτησα τι εννοούσε. Μου απαντά, "εφόσον έχεις περάσει τα τριάντα τρία, δεν θα παντρευτείς.." Μάλιστα.. του απαντώ. Δηλαδή ή θα έπρεπε να έχω σταυρωθεί ως τα τριάντα τρία μου ή να έχω παντρευτεί...

Και κάπου εκεί ξεκίνησε η κουβέντα πως "δεν βγαίνει έτσι η ζωή, να είναι κανείς μόνος". Ήταν άσκοπο το να κάνω βαθύτερη κουβέντα μαζί του, για ευνοήτους λόγους. Και αν κατάλαβα καλά, ο ίδιος παντρεύτηκε επειδή είχε πατήσει τα τριάντα τρία, η μάνα του τον έπρηζε και οι ταβέρνες ήταν ακριβές. Και δεν τα βγάζω από το μυαλό μου. Όχι ο καλύτερος τρόπος να πείσεις κάποιον να παντρευτεί (αν έβαζε και το πλυντήριο-σιδέρωμα μέσα, ίσως).

Στην συνέχεια της μέρας, ο πατέρας ενός παλιού συναδέλφου πέρασε από την δουλειά και ξεκίνησε -εμμέσως πλην σαφώς- να υπονοεί το πόσο υπερήφανος είναι που και οι δύο του γιοί είναι παντρεμένοι, ο ένας με δύο παιδιά και ο πρώην συνάδελφός μου και γιος του, με ένα παιδί που τώρα θα πάει πρώτη δημοτικού.. κάπου εκεί περίμενα την ερώτηση, "εσύ παντρεύτηκες/ είσαι παντρεμένος/ πότε θα παντρευτείς και προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για την απάντηση. Μια προετοιμασία που πήγε στράφι μιας και δεν ρώτησε. Ίσως να φαινόταν στο βλέμμα, το "ούτε που να το σκεφτείς". Η αναμονή είναι που σε καταρρακώνει.

Με αυτά και με αυτά, η μέρα κύλησε. Με έναν καφέ και μια τυρόπιτα από τον φούρνο δίπλα.

Τέσσερα

2011-05-19T00:39:00.000+03:00

Χάρη στο σχόλιο του πολυαγαπημένου μου Revqueer ("Emeis george posa xronia gnwrizomaste?") και επειδή είμαστε ακόμα σε εορταστική διάθεση από το προηγούμενο ποστ, θυμήθηκα πως πριν δύο εβδομάδες έκλεισα τέσσερα χρόνια στην μπλογκόσφαιρα.

Ήταν 3 Μαΐου του 2007.. Δεν θα καθίσω να απαριθμήσω το πόσα έχω κερδίσει αυτά τα τέσσερα χρόνια, τους φίλους που έκανα, τα κείμενα που διάβασα. Τόσα χρόνια μένω πιστός στον λόγο που ξεκίνησα αυτό το μπλογκ και ο οποίος είναι ένα online προσωπικό ημερολόγιο και τίποτα περισσότερο. Εδώ μέσα έχω καταγράψει στιγμές και καταστάσεις που ίσως υπό άλλες συνθήκες να είχα ξεχάσει. Χαίρομαι που υπάρχουν εδώ.

Λοιπόν, αυτά. Αρκετά με τις γιορτές, έχουμε και δουλειές να κάνουμε. Ξουτ.

Birthday bear

2011-05-17T09:00:00.030+03:00

Πάνε δύο χρόνια αν θυμάμαι καλά, από τότε που διάβασα για πρώτη φορά έναν αγαπημένο μπλόγκερ. Είχα ακούσει γι' αυτόν από τον life with hiv, όταν έγραψε την προσωπική του ιστορία. Mετά από λίγο καιρό άρχισα να τον διαβάζω και στο δικό του μπλογκ. Σήμερα που λέτε, ο Μπέαρ (διότι σε αυτόν αναφέρομαι) γίνεται δύο ετών. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στην ηλικία του ίδιου, διότι είναι λίγο (λίγο) μεγαλύτερος. Μπορεί να ξεκίνησε το μπλόγκινγκ όχι με τις καλύτερες γι' αυτόν συνθήκες, όμως τις έχει φέρει πλέον τούμπα και κάνει ζογκλερικά με δαύτες!

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η γνωριμία μας. Εγώ ήμουν έτοιμος να φύγω για διακοπές και μεταξύ επικοινωνίας στο μπλογκ και email, είπαμε να βρεθούμε για καφέ, αφότου επέστρεφα. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα (δεν εννοώ τις συσκευές) και μετά από λίγες μέρες, τσουπ, να 'τος.

Αν μου ζητούσαν να τον περιγράψω, θα έλεγα πως είναι η χαρά της ζωής. Όπως η Ζωζώ (τι εννοείς ποια Ζωζώ) αλλά σε αρσενικό. Και στο πιο τριχωτό. Καλοκαιράκι ακόμα, καθίσαμε έξω και ήπιαμε τον καφέ μας μιλώντας για τα πάντα. Τώρα... αν με ρωτήσετε πότε πέρασαν δύο χρόνια από τότε που τον γνώρισα και τον πρωτοδιάβασα.. ούτε που κατάλαβα. Σαν χθες ήταν που βρεθήκαμε. Από τότε μας έχουν γνωρίσει τα βουνά και οι παραλίες. Ταβέρνες και καφετέριες. Αφού με το που μπαίνουμε σε ταβέρνα μάς χαιρετάνε προσωπικά. Σε λίγο θα πηγαίνουμε σε καφετέρια και θα μας λένε "αυτό που πίνετε συνήθως;" Καταλαβαίνετε.

Το μπλογκ του κατά την γνώμη μου, εκτός από προσωπική του ανάγκη να εκφραστεί, έχει βοηθήσει πολλούς να ξεδιαλύνουν απορίες που είχαν και έχουν για τον hiv, καθώς επίσης έχει στηρίξει ανθρώπους στην δύσκολη ώρα τους. Γι' αυτούς και γι' άλλους τόσους λόγους, για 'μένα το κάνει ξεχωριστό.

Θα ήθελα να ευχηθώ χρόνια πολλά στο μπλογκ του και στον ίδιο ό,τι καλύτερο στο νέο του κρεββάτι ;-)

Entrada

2011-05-14T00:03:00.000+03:00

Ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι που θα ακούω όλο το καλοκαίρι. Χρειαζόμαστε μια νότα αισιοδοξίας. Πως ίσως εν τέλει μπορούν όλα να πάνε (και) καλά. Η δική μου νότα είναι για φέτος αυτό εδώ. Αυτό που μπορώ.

Να έχουμε ένα καλό διήμερο.

Ανεπάρκεια

2011-05-12T01:10:00.000+03:00

Πριν αρκετά χρόνια, γνώρισα ως πελάτες ένα ζευγάρι σε μια από τις δουλειές που έχω κάνει. Βασικά τους γνώρισα πριν παντρευτούν, όντας απλώς "μαζί". Από τότε έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια. Δεν εργάζομαι πλέον στο ίδιο κατάστημα όμως, αυτά τα δεκαπέντε χρόνια που τυχαίνει να τους πετυχαίνω στον δρόμο -είτε με βλέπουν, είτε όχι- είναι πάντα (πάντα) πιασμένοι χέρι-χέρι.

Προσπαθώ να θυμηθώ, όμως δεν νομίζω να έχω δει ποτέ τον έναν χωρίς τον άλλον. Δεν ξέρω ποια είναι η ζωή τους, όντας κοντά στα πενήντα και οι δύο, ούτε πόσο καλή είναι η μεταξύ τους σχέση. Δεν ξέρω καν τα ονόματά τους. Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που γράφω. Δεν θα πω πως δεν έχω νοιώσει έστω λίγη ζήλεια. Όχι τόσο γι' αυτό που έχουν αλλά για την δύναμη που είχαν να το αποκτήσουν και να το κάνουν να κρατήσει.

IΚEΑ mοments

2011-05-10T01:37:00.000+03:00

via Σπιτόσκυλο

ΥΓ: Συμβαίνουν πολλά που θέλουν αρχειοθέτηση. Προς το παρόν βλέπω την στοίβα, όπως τις αποδείξεις που μαζέψαμε (;) για την φορολογική δήλωση και με έχει πιάσει μια απελπισία. Όπως ακριβώς με την φορολογική δήλωση.

In frame

2011-05-03T01:02:00.000+03:00

Το 1996 βρέθηκα να δουλεύω ως σερβιτόρος, μακρυά από το σπίτι για αρκετούς μήνες. Εκεί γνώρισα πολύ κόσμο, συναναστράφηκα με ενδιαφέροντες ανθρώπους και, αν και δεν είναι στον χαρακτήρα μου, μάλλον είχα γίνει αρκετά κοινωνικός. Αγαπούσα την συγκεκριμένη δουλειά. Εκείνο το καλοκαίρι γνώρισα ένα νεαρό ζευγάρι από την Ελβετία, ένα αγόρι και μια κοπέλα στην ηλικία μου. Καθώς οι διακοπές τους τελείωσαν, αποχωριστήκαμε με μιαν αγκαλιά και ένα φιλί. Ίσως και να ανταλλάξαμε διευθύνσεις, δεν θυμάμαι. Χρόνια μετά συνειδητοποιώ πως στο μυαλό μου είναι ακόμα μαζί. Έτσι όπως τους άφησα.

May be

2011-05-01T16:03:00.000+03:00

Στο χέρι σου είναι.

Call me cholesterol

2011-04-25T13:24:00.000+03:00

Αληθώς Ανέστη, χρόνια πολλά σε όλους!

Όχι πάντοτε

2011-04-19T01:08:00.000+03:00

Δύο στα δύο

2011-04-16T13:52:00.000+03:00

Πώς περνούν έτσι οι μέρες και οι μήνες; πότε ήταν που ευχόμασταν καλή χρονιά και να που κοντεύει καλοκαίρι.. τρόπος του λέγειν καλοκαίρι. Αν αρχίσει να χιονίζει δεν θα μου φανεί καθόλου παράξενο. Παράξενη εποχή, ακολουθούμενη από έναν παράξενο καιρό. Σαν αυτά τα δύο να πηγαίνουν χέρι-χέρι. Δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει και η αβεβαιότητα έχει καταλήξει να είναι μόνιμος κάτοικος στο κεφάλι σου.

Τελευταία αισθάνομαι κάπως έτσι:

Μπορεί να λένε πως σημασία δεν έχει η πτώση αλλά το να σηκώνεται κανείς, η αλήθεια είναι ότι αυτός που το είπε μάλλον θα έπεφτε συχνά. Και από ύψος.
Την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν και πάλι στο κρεββάτι και ως συνήθως η ίωση ξεκινά από Πέμπτη, δουλεύεις και την Παρασκευή γιατί λες -άλλη μια μέρα έμεινε- και πέφτεις ξερός το Σαββατοκύριακο, το ίδιο διήμερο που εσύ περίμενες με ανυπομονησία. Φυσικά.

Δεύτερη φορά άρρωστος μέσα σε έναν μήνα, λοιπόν. Δεν ανέφερα κάτι διότι ήμουν σίγουρος ότι θα λέγατε, μα πάλι άρρωστος; Οπότε το απέφυγα, μιας και ήμουν και με πονοκέφαλο, με ένα συνεχές φτάρνισμα και με μια κούτα χαρτομάντιλα αγκαλιά. Όχι η ιδανική στιγμή για οτιδήποτε.

Το βλέπω.. μόνος μου θα μείνω. Αγκαλιά με κούτες χαρτομάντιλα, χυμούς πορτοκάλι και καμμιά καλή σειρά για παρέα. Ποιος θέλει έναν μυξή που αρρωσταίνει κάθε τρεις και λίγο.

Προφανώς

2011-04-11T23:58:00.001+03:00

Τι γίνεται όταν βλέπεις την παρακάτω εικόνα

και το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι αυτό.

Και όχι, αυτό δεν είναι ένα χαριτωμένο ποστ.

Απρίλης δύο χιλιάδες έντεκα

2011-04-04T22:35:00.000+03:00

Έτσι οι μέρες περνούν
τα χρόνια κυλάνε
στους ίδιους ρυθμούς
όλα πια μεταφράζονται σε αριθμούς
μα κάπου κρύβεται η αγάπη
και εσύ την ακούς

Android

2011-04-02T20:42:00.001+03:00

Πρώτο ποστ από το νέο μου κινητό με android. Και με επίσημη εφαρμογή blogger. Νέος έρωτας στην πόλη.

Και ποιος είναι ο Τζόκερ;

2011-03-27T23:44:00.001+03:00

Τι κάνεις όταν δεν ξέρεις τι να γράψεις εδώ και δύο εβδομάδες; για ένα διάστημα το αφήνεις και κάνεις οτιδήποτε άλλο. Διαβάζεις άλλα μπλογκ, αφήνεις κανένα σχόλιο, περιδιαβαίνεις ειδησεογραφικά σάιτ, παθαίνεις ενίοτε απανωτά σοκ αλλά συνεχίζεις να απέχεις από το γράψιμο.

Μετά από την καταστροφή στην Ιαπωνία, από το -αν-την-πάτησαν-αυτοί-σκέψου-εμείς, το: μπορεί να μην έχουμε πολλά αλλά έχουμε τουλάχιστον μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας, το άγχος του να πασχίζεις χρόνια να βάλεις χρήματα στην άκρη για ένα κεραμίδι και τέσσερις τοίχους και την συνειδητοποίηση του πόσο μάταια είναι όλα, μετά από ένα (δύο) τροχαία αγαπημένων προσώπων -ευτυχώς χωρίς γρατζουνιά- λες δεν μπορεί, πρέπει να σκεφτώ ποιος έκανε ποδαρικό την πρώτη του χρόνου.

Ρίχνεις μια ματιά και στο χάλι της χώρας διότι το ζεις κάθε μέρα και σε κάθε επίπεδο και αναρωτιέσαι, έχει μείνει τίποτα; βλέπεις μια τάση αποσύνθεσης των πάντων. Με την οικτρή νοοτροπία που πλέον έχω κι εγώ: γιατί να προσπαθήσω για οτιδήποτε εφόσον δεν αλλάζει τίποτα. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια μεγάλη Γκόθαμ Σίτι.

(not) one of us

2011-03-15T00:09:00.000+02:00

What if God was one of us
Just a slob like one of us
Just a stranger on the bus
Trying to make his way home

Γκέι για πλάκα

2011-03-08T00:08:00.000+02:00

Λοιπόν, τι έγινε; πετάξατε αετό; θυμάμαι μόνο μια φορά μικρός, να έχω πετάξει χαρταετό. Πρώτη και τελευταία μιας και παραλίγο να με σηκώσει μαζί του, τόσο αδύνατος που ήμουν. Βέβαια παραμένω μικρός αλλά θέλω να πιστεύω πως έχω βάλει λίγα κιλά παραπάνω.

Που λέτε, μου είχε περάσει απ' το μυαλό μου κάποια στιγμή, τι ωραίο σενάριο για ταινία που θα ήταν, αν ένας ετεροφυλόφιλος νεαρός που πιστεύει πως οι δικοί του τον αγαπούν πάρα πολύ και που δεν θα υπήρχε περίπτωση να τον διώξουν ποτέ.. να τους έλεγε για δοκιμή πως είναι γκέι. Έτσι να ταράξει λίγο τα νερά, να δει από πρώτο χέρι κατά πόσο αυτό αληθεύει. Και το κλου της όλης ιστορίας; να υπάρχει μια κρυμμένη κάμερα για να καταγράψει τις αντιδράσεις.

Τελικά δεν υπάρχει αυτό που λένε, "αυθεντική ιστορία". Ψάχνοντας στο youtube για κάτι εντελώς άσχετο, έπεσα πάνω στο παρακάτω βίντεο. Το οποίο μπορεί να μην έχει το ακριβές στόρι που είχα κατά νου (όχι, κάστινγκ δεν είχα κάνει ακόμα) αλλά είναι πολύ κοντά σε αυτό που είχα στο μυαλό: μια κρυμμένη κάμερα, ένας ετεροφυλόφιλος νεαρός (στην προκειμένη περίπτωση δύο) και η αποκάλυψη του "μυστικού". Το βίντεο ξεκινά εξηγώντας πως πρόκειται για φάρσα και αν θες να μπεις κατευθείαν στην υπόθεση, πήγαινε στο 02:25".

Αυτό που αντιμετωπίζουν ως αστείο οι δύο νεαροί, είναι αυτό που χρειάζεται να αντιμετωπίσουν πάρα πολλά παιδιά: το γεγονός πως οι οικογένειά τους, δεν είναι και τόσο οικογένεια γι' αυτούς. Δεν ξέρω αν είμαι περισσότερο δραματικός από όσο πρέπει, όμως δεν έχω συναντήσει ως στιγμής κάποια άλλη περίπτωση. Οι δύο νεαροί γελούν πριν το 2:25" και ο γιος της κυρίας λέει πως εύχεται η μαμά του να μην φλιπάρει και τον μαχαιρώσει, χα-χα-χα. Εντελώς βολικό είναι πως δεν λαμβάνει μέρος ο μπαμπάς στην ιστορία. Εκεί θα είχε ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, βλέποντας την αντίδραση της μητέρας. Ίσως να χρειάζονταν και κασκαντέρ οι δύο.

Υπέρ τους -αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο- είναι πως μάλλον μένουν στο Ιράν. Χρειάζεται μεγάλα κότσια έστω για να κάνεις μια τέτοια πλάκα; υποθέτω. Αφού λοιπόν, η μαμά βγάλει την παντόφλα και τους αρχίσει, αφού τους στολίσει με τα γνωστά περί του πόσο μη φυσιολογικό είναι αυτό και αφού τους πετάξει έξω (ή τουλάχιστον προσπαθήσει -οι τύποι συνεχίζουν να επιστρέφουν περισσότερο από όσο η Κινέζα στα Ιπτάμενα Στιλέτα που δεν έλεγε να μείνει στο έδαφος πεθαμένη) στο τέλος θα φιληθούν και θα τα βρουν και θα ρίξουν και ένα γέλιο, βρε αδελφέ.

Αναρωτιέμαι αν κατάλαβε πραγματικά ο νεαρός τι παίχτηκε. Αν συνειδητοποίησε πως ένας από τους δύο ανθρώπους που τον έφερε στην ζωή, ουσιαστικά τον πέταξε έξω σαν να μην ήταν ποτέ μέλος της οικογένειας.

Τελειώνοντας, θα κλείσω με ένα σχόλιο που είχε το βίντεο στο youtube:

This could be funny, except this is what MANY young homosexuals actually go through when they "come out" to their family for real. They are disowned and told never to talk to their own famlies (moms and dads included) ever again. Other young homosexuals go through even worse.

Περαστικά μας.

Τώρα αυτό τι σου λέει

2011-03-05T15:20:00.000+02:00

Κλικ στην εικόνα

Οι Έλληνες δεν μαθαίνουν με τίποτα. Όλα μπαίνουν στο συρτάρι (ενίοτε και στην ντουλάπα), όλα παραγράφονται κι όλα πάλι από την αρχή. Σαν να μην τρέχει τίποτα. Και δεν λέω ότι τρέχει κάτι με την συγκεκριμένη είδηση, όμως.. δεν σου κάθεται κάπως; δεν αισθάνεσαι λίγο, έστω λίγο, για ακόμα μια φορά, σαν ο χαζός του χωριού;

Πηγή

Και είμαστε ακόμα ζωντανοί

2011-03-03T16:32:00.000+02:00

Χαιρετώ την μπλογκόσφαιρα ευρισκόμενος ακόμα μια μέρα στο σπίτι και στο κρεββάτι μιας και όπως είπαμε αυτή η γρίππη θα με αποτελειώσει. Ή τουλάχιστον προσπάθησε, έδωσε τον καλύτερό της εαυτό (καλά, κράτα και μικρό καλάθι) αλλά δυστυχώς γι' αυτήν μάλλον της κάθισα στο λαιμό, Πολύ Δύσπεπτος για να Πεθάνει Νο3.

Πλέον δεν έχω τόσους πόνους, μπορώ να ακούω σχεδόν κανονικά και ναι, μπορώ να γεύομαι επιτέλους το φαγητό. Η ψαρόσουπα έχει πια γεύση ψαρόσουπας και ο καφές έχει γεύση καφέ. Καλά, ο καφές δεν είναι φαγητό αλλά λέμε. Αύριο κλείνω εβδομάδα στο κρεββάτι. Ευτυχώς που υπάρχει και το Ίντερνετ.

Έλα κάνε κλικ λέμε

2011-03-02T18:51:00.000+02:00

Revqueer. Νέο ποστ!

"Ο Kαvτάφι κι Εγώ"

Απομνημονεύματα

2011-03-01T00:06:00.000+02:00

Θυμάμαι που κάποτε είχε βγάλει η Βασίλισσα -όχι η Βασιλομήτωρ, η άλλη- μια ταινία-ντοκιμαντέρ με τίτλο: "In bed with Madonna".

Κάπως έτσι αισθάνομαι τις τελευταίες μέρες.. Όχι, δεν εννοώ βασίλισσα αλλά in bed (είχες την βλακεία έτοιμη να την πεις, έτσι;) Είμαι στο κρεββάτι από το βράδυ της Παρασκευής. Την αυριανή θα την περάσω στο κρεββάτι επίσης και όπως πάει.. και την Τετάρτη.

Σήμερα αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο μιας και ο χθεσινοβραδινός μικρός πυρετός με θορύβησε. Πήγα και έκανα τις απαραίτητες εξετάσεις και έχω λοίμωξη του αναπνευστικού, κτλ. Αναρωτιέμαι πόση ραδιενέργεια έχω πάρει τελευταία μιας και πριν δυόμισι μήνες χρειάστηκε να κάνω άλλη μια ακτινογραφία. Θα ακουμπάω λαμπιόνια και θα ανάβουν, θα καταλήξω κινητός φορτιστής. Ούτε πρίζες, ούτε τίποτα.

Με χτύπησε βαρειά η ίωση, που μάλλον πρέπει να είναι η νέα. Ο γιατρός είπε, μετά από τόσες μέρες που είσαι άρρωστος δεν έχει σημασία αν είναι η παλιά ή η νέα. Ακολούθησε εκεί πέρα την αγωγή και άμα την βγάλεις καθαρή έλα να σε ξαναδούμε (το τελευταίο κομμάτι το πρόσθεσα εγώ, είναι προφανές). Δεν ξέρω πού θα βγει αλλά πολύ μανίκι αυτή η ίωση. Κι άλλες φορές έχω αρρωστήσει αλλά κάνει τον κύκλο της σε 3-4 μέρες και περνάει. Αύριο ξημερώνει η πέμπτη.

Δεν εννοώ ότι αύριο ξημερώνει Πέμπτη, εννοώ ότι αύριο ξημερώνει η πέμπτη μέρα που είμαι στο κρεββάτι.

Επίσης έχω χάσει και την όσφρησή μου. Νάδα. Τίποτα δεν μυρίζω, είτε κοτόπουλο τρώω είτε μπάμιες, την ίδια γεύση έχουν. Δηλαδή καμμία. Αρκεί να σου πω ότι απόψε ήπια τσάι χωρίς ζάχαρη που για μένα αυτό το πράγμα είναι δηλαδή αδιανόητο. Φαντάζεσαι τώρα να γίνει καμμία διαρροή υγραερίου στο σπίτι; Χριστό δεν θα καταλάβω. Αδιάβαστος θα πάω.

Αυτά. Ελπίζω να υπάρξει νέο ποστ σύντομα. Το "ελπίζω" ξέρεις πού κολλάει.

Μέσα

2011-02-27T14:32:00.000+02:00

Όπως συμβαίνει συνήθως στην δική μου περίπτωση, περιμένω να έρθει το Σαββατοκύριακο για να αρρωστήσω. Γιατί; να βγεις έξω και να χαλάσεις και λεφτά, όταν μπορείς να πέσεις ξερός με ίωση στο κρεββάτι; Από Παρασκευή βράδυ έως αυτή την στιγμή είμαι λιώμα, έχοντας χαλάσει σχεδόν ένα κουτί χαρτομάντιλα (την μεγάλη συσκευασία εννοώ, που τα τραβάς ένα-ένα). Τώρα αν είναι απλή ίωση ή η νέα γρίππη, θα σας γελάσω. Δεν θα κάνω και το τεστ για να βεβαιωθώ. Πάντως αν εξαιρέσουμε το ότι τα συμπτώματα ξεκίνησαν από Πέμπτη βράδυ, κατά τα άλλα, υποφέρω σε ανεκτά επίπεδα (;)

Θα περάσω και την αυριανή στο κρεββάτι ενώ κάποια σχέδια που είχα να πάρω ρεπό εν μέσω εβδομάδας για κάτι δουλειές, πάνε στον βρόντο. Ως στιγμής περνάω την ώρα μου σερφάροντας στο διαδίκτυο, διαβάζοντας για τις κυρώσεις που επέβαλε το Συμβούλιο Ασφαλείας στην Λιβύη -ανατρίχιασε ο Καντάφι, μιλάμε- διαβάζοντας ποστς και κάνοντας μια επανάληψη του πρώτου κύκλου Fringe. Κατά τα άλλα και με την ευγενική χορηγία του turigr, έχω βάλει και ακούω ήχους της φύσης, βροχή σε συνδυασμό με βροχή. Απόλυτα χαλαρωτικό, να το δοκιμάσετε.

Θα μπορούσα να είχα πάει για καφέ και φαγητό με τον μπέαρ. Θα μπορούσα να είχα πάει βόλτα στο χιονοδρομικό. Θα μπορούσα να είχα βγει έξω να γκομενίσω. Αλλά όχι. Μέσα με ίωση.

Ακαταμάχητη λογική

2011-02-24T20:27:00.000+02:00

Τσικνοπέμπτη σήμερα και η μάνα ετοιμάζει (στο μυαλό της και χωρίς να ρωτήσει) τι θα έχει το βραδινό τραπέζι. Από χθες έχω ανακοινώσει ότι θα φάω ελαφρά -ένεκα γυμναστηρίου- και ότι καλό θα ήταν να μην με έχουν εις τα υπόψιν.

Μάνα: έφτιαξα μπριζόλες για απόψε.
Εγώ: για απόψε;
Μάνα: ναι, απόψε είναι τσικνοπέμπτη.
Εγώ: δεν ειδοποίησα από χθες ότι δεν θα φάω;
Μάνα: ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΣ;
Εγώ: όχι, δεν θα φάω.
Μάνα: και την μπριζόλα που σου έψησα τι θα την κάνω;
Εγώ: τι να σου πω; φά' την εσύ.
Μάνα: τι, θα την φας;
Εγώ: όχι, είπα, ΦΑ' ΤΗΝ εσύ.
Μάνα: δηλαδή δεν θα την φας.
Εγώ: είπα όχι.
.
.
.
Μάνα: της μάνας σου.

Αυτό είναι. Όταν είσαι σε μια ορισμένη ηλικία και δεν λες να ξεκουμπιστείς από το πατρικό σου, τότε ιστορίες σαν αυτή είναι σίγουρο πως θα τις ζεις.

Ερμηνείες

2011-02-22T01:23:00.000+02:00

Λίγα λεπτά πριν πέσω για ύπνο (πάλι μετά την μια) και σκέφτομαι το χθεσινό βράδυ. Ξύπνησα με την αίσθηση ενός περίεργου ονείρου, που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει και εφιάλτη. Συνήθως στα άσχημα όνειρα αισθανόμαστε φοβισμένοι, παγιδευμένοι και γενικά ανήμποροι να αντιδράσουμε. Τουλάχιστον αυτό είναι το δικό μου σύνηθες, η απόλυτη αίσθηση αδυναμίας.

Κάπως έτσι ξεκίνησε. Με εμένα να βρίσκομαι στην εξώπορτα του σπιτιού και, καθώς είμαι έτοιμος να γυρίσω το κλειδί, να συνειδητοποιώ πως κάτι δεν πάει καλά. Πως από ό,τι μπορούσα να δω από το τζάμι, μια πόρτα που θα έπρεπε να 'ναι κλειστή, ήταν μισάνοιχτη. Ο φόβος πως κάποιος βρισκόταν ήδη μες στο σπίτι, με κυρίευσε. Το να φύγω -μιας και δεν είχα μπει μέσα ακόμα- ήταν η πλέον λογική λύση. Να τρέξω μακρυά.

Παραδόξως -και για πρώτη φορά- η ιστορία δεν εξελίχθηκε έτσι. Έμεινα εκεί και γύρισα το κλειδί. Θύμωσα που κάποιος θα μπορούσε να είχε παραβιάσει τον χώρο που ζω. Ξεκίνησα δειλά, φοβισμένος αλλά και θυμωμένος να ψάχνω. Αυτή η ανάμικτη αίσθηση φόβου και θάρρους, το ότι εγώ ανήκα εκεί, όχι αυτός, παρούσα. Συνέχισα να ψάχνω ένα-ένα τα δωμάτια, χωρίς ίχνος από τον εισβολέα. Φτάνοντας μπροστά στην ντουλάπα, σκέφτηκα πόσο ειρωνικό θα ήταν να είναι κρυμμένος εκεί αλλά παρόλο τον φόβο που με κυρίευσε, δεν έκανα πίσω. Την άνοιξα. Δεν υπήρχε κανείς μες στο σπίτι παρά μόνον εγώ.

Δεν ξέρω γιατί κάθισα να γράψω τα παραπάνω. Νομίζω πως το συγκεκριμένο όνειρο σημαίνει κάτι. Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι, όμως είμαι σίγουρος.

Προς Δευτέρα

2011-02-20T22:50:00.000+02:00

Άλλο ένα διήμερο πέρασε και μας άφησε να αναπολούμε τις όμορφες, στιγμιαίες καταιγίδες, το χαλάζι σε μέγεθος φουντουκιού και την πτώση της θερμοκρασίας. Πραγματικά όμορφες ώρες που μας φέρνουν πιο κοντά, με παγωμένες κρυστάλλινες σταγόνες να στάζουν εκεί που δεν το περιμένεις στο κεφάλι και στον σβέρκο σου.

Αυτές είναι οι μικρές χαρές της ζωής. Οι στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός. Που βλέπεις ανθρώπους μαζί και δεν ξέρεις αν έχουν έρθει πιο κοντά -κάτω από την ίδια ομπρέλα ή το υπόστεγο- επειδή θέλουν να προφυλαχθούν από τα καιρικά φαινόμενα ή βρήκαν την ευκαιρία να είναι επιτέλους μαζί μπροστά σε κόσμο, χωρίς να κινήσουν κανενός την υποψία.

Παραδόξως, το κείμενο ξεκίνησε με μια δόση ειρωνείας και κατέληξε μελό. Πώς τα καταφέρνω, ούτε κι εγώ ξέρω. Ίσως επειδή ο Εdvard Μunch μου έπεσε βαρύς. Αν σε ενδιαφέρει ο συγκεκριμένος δημιουργός, κάνε μια στάση στο Μουσείο Ηρακλειδών στο Θησείο. Σημείωση: αν είσαι στα κάτω σου, αν πάσχεις από κατάθλιψη ή μελαγχολία, ίσως να μην σου κάνει καλό. Just saying.

Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία

2011-02-16T23:57:00.000+02:00

Όπως είχε κανονιστεί εδώ και μέρες, στις 14 Φεβρουαρίου έγινε μια διαδήλωση διαφορετική από τις άλλες. Διαδήλωση φιλιών, ενάντια στην ομοφοβία και τον ρατσισμό. Όχι ένα, ούτε δύο, ούτε τρία. Διακόσια άτομα παρευρέθηκαν και έδωσαν (σίγουρα) πάνω από διακόσια φιλιά.

Δεν ξέρω πού ήσουν εκείνη την ώρα, αν ήσουν εκεί και διαδήλωνες λάιβ με το αγόρι/ κορίτσι σου, εγώ πάντως ήμουν στον γυμναστήριο, εδώ στην πικρή ξενιτιά (βλ. επαρχία). Νομίζω ότι αρχίζουμε και αντιδρούμε και αυτό μου αρέσει. Πόση καταπίεση μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος και για πόσο; και γιατί να χρειάζεται να την αντέξει; Νομίζω στο χέρι μας είναι. Αρκεί να το πιστέψουμε κι εμείς οι ίδιοι ότι δεν είμαστε κατώτεροι από τους ετεροφυλόφιλους συμπολίτες μας. Και νομίζω επίσης, ότι κάπου εκεί κρύβεται η όλη δυσκολία. Η νοοτροπία που έχει περάσει μέσα μας, τόσα χρόνια.

Αυτό με το καδράκι πολύ μου άρεσε, btw.

Και από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο-

2011-02-14T01:41:00.000+02:00

Να 'μαστε, λοιπόν, μπροστά στην 14η του Φλεβάρη και αυτή να μας κοιτά κατάματα, περιμένοντας κάτι. Δεν ξέρω τι ακριβώς. Ίσως ένα κουτί σοκολατάκια με κόκκινη κορδέλα, μια κάρτα με καρδιές, ένα μήνυμα στο κινητό που να λέει σ' αγαπώ. Προσωπικά δεν γιορτάζω, εδώ στην πικρή ξενιτιά (βλ. επαρχία). Δεν είναι κάτι για να λυπάται κανείς, απλώς είναι.

Παρόλα αυτά, θα ήθελα να πω κάτι σε όσους από εσάς γιορτάζετε ή θεωρείτε την σημερινή μέρα ξεχωριστή: Άρχισε να δείχνεις την αγάπη και το ενδιαφέρον σου όποτε το αισθάνεσαι. Κάθε μέρα είναι μοναδική, πρόσεχέ την, λοιπόν και φέρσου της δίχως αλλαζονεία. Μην παίρνεις τίποτα ως δεδομένο. Όπως λέει και κάποιος, "Νομίζω πως κάθε φορά που σκέφτεσαι τη λέξη «σ’ αγαπώ» πρέπει να τη λες. Αν αισθάνεσαι πως θέλεις να φιλήσεις ή να πιάσεις το χέρι του συντρόφου σου πρέπει να το κάνεις".

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτό.

ΥΓ: (Θα 'χε πλάκα αν βλέπατε το πρώτο πρόχειρο κείμενο δίχως την κατάλληλη επεξεργασία. Δεν είχε καμμία σχέση με τούτο εδώ. Πιθανώς θα γελούσαμε, όμως σκέφτηκα πως η αγάπη δεν είναι για γέλια. Μπορεί η συγκεκριμένη μέρα να μην κατάφερε ποτέ να με πείσει -είμαι και εκ φύσεως δύσπιστος- όμως παραμένει μια μέρα αφιερωμένη στην αγάπη).

ΥΓ2: (σ' αγαπώ και δεν σε δίνω κανενός, η συνέχεια του στίχου)

MTV & MAD. Δύο νεανικά κανάλια!

2011-02-13T13:24:00.015+02:00

Υπάρχουν παιδιά που φοβούνται

να φιλήσουν το άτομο που επιθυμούν

στους δρόμους της Αθήνας

10 από τα παιδιά της colour youth

υπερασπίστηκαν τα φιλιά τους

Την Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου

Γκέι, Λεσβίες, Αμφί, Τρανς και str8 φίλοι/ες

σας καλούμε να διαδηλώσετε όλων μας τα φιλιά,

στο συντριβάνι Ερμού και Νίκης, στις 20:00.

Στην δράση συμμετέχουν και άλλες ομάδες,

την ίδια μέρα θα πραγματοποιηθούν παρόμοιες δράσεις

σε εκατοντάδες πόλεις σε όλον τον κόσμο!

Τα φιλάμε εκεί!

Μπράβο στα παιδιά που πήραν μέρος σε αυτό, στην πρωτοβουλία και σε όσους αρχίσουν ή αρχίζουν να αλλάζουν τρόπο σκέψης. Γκέι και στρέητ. Γιατί υπάρχουν και οι δεύτεροι και είναι πολλοί. Το θέμα είναι τι γίνεται με τους πρώτους.

Τα ίδια τραγούδια που παίζει το MΑD και το MΤV Greece μπορείς να τα ακούσεις και στο youtube, δεν είσαι υποχρεωμένος να συντονίζεσαι με αυτούς που σε θεωρούν τόσο υποδεέστερο, που φτάνουν σε σημείο να καλύπτουν το πρόσωπό σου με Χ. Ειδικά όταν μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό. Μακρυά από δαύτους, λοιπόν. Δεν τους χρειάζεσαι, αυτοί σε χρειάζονται. Όσο γρηγορότερα το καταλάβεις, τόσο το καλύτερο.

Σαββατόβραδο

2011-02-12T17:42:00.000+02:00

Η κούραση της εβδομάδας που πέρασε, μάλλον βγήκε σήμερα Σάββατο -αν κρίνω από το ότι κοιμόμουν πάνω από δώδεκα ώρες. Η αλήθεια είναι ότι από το να ανεβώ Αθήνα, προτίμησα να πέσω για ύπνο. Δεν το λες και κοινωνική ζωή αλλά τουλάχιστον ξεκουράζεις το κουρασμένο κορμί σου. Ελπίζω το βράδυ να μην τριγυρνάω στο σπίτι σαν ζόμπι. Απόψε έχει πατατάκια και νέο επεισόδιο Fringe. Αλλά εφόσον ξεκίνησα γυμναστήριο (και πηγαίνω κανονικά, το τονίζω αυτό) μάλλον θα έχει μόνο Fringe δίχως πατατάκια. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Κλείνοντας, είπα να ανεβάσω: 1. τις λέξεις-κλειδιά που κατέληξαν στο μπλογκ...

2. και τα 20 πιο πολυπαιγμένα κομμάτια στο κινητό μου, τα τελευταία δύο χρόνια:

1. Madonna - Get together (Confessions Tour Version)
2. Akcent - That's my name
3. Edward Maya - Stereo Love
4. Νίκος Βέρτης - Πες το μου ξανά
5. Madonna - Celebration (Benny Benassi Radio Edit)
6. Madonna - Get together (album version)
7. David Tavare - Call me baby (if you don't know my name)
8. Χ. & Π. Κατσιμήχας - Στους ελαιώνες της αγάπης
9. Τάμτα - Κοίτα με (Etostone Electro Dream mix)
10. A single man OST - Daydreams
11. The end of the affair OST - Jealous of the rain
12. The Piano OST - The heart asks pleasure first
13. Amelie OST - J'y Sios Jamais Alle
14. Μ. Χατζηγιάννης - Εμείς οι δυο σαν ένα (Saba Rmx)
15. Armin Van Buuren feat. Sharon Den Adel - In and Out of love
16. Edward Maya Vs Akcent - That's my love (Asser Saleh mashup)
17. A Single Man OST - And just like that
18. Lady Gaga - Monster
19. Matt Alber - End of the world
20. A Single Man OST - Carlos

Αν κρίνουμε λοιπόν, από τις λέξεις-κλειδιά και από την παραπάνω λίστα, καταλήγουμε στο ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στην ζωή.

2

2011-02-09T00:04:00.001+02:00

Από μικρή τής άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνει
με τη μαγειρική,
και πέφτανε τα δάκρυα θυμώντας τη ζωή της
και δίναν στο φαΐ της
μια γεύση μαγική.

Κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι,
ποτέ δεν είχε ταίρι
ν' αλλάξει μιαν ευχή,
να χαμηλώσεις τη φωτιά μετά την πρώτη βράση,
να γίνονταν η πλάση
ξανά απ' την αρχή.

Ψιλοκομμένος μαϊντανός, και σκόρδο μια σκελίδα,
να 'φεγγε μιαν ελπίδα
στα μάτια τα μελιά,
και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι,
να 'νιωθε ένα χάδι
μια μέρα στα μαλλιά.

Μια νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της,
που 'κανε το φευγιό της
να μοιάζει με γιορτή,
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα,
ολόιδια με κείνα
που είχε ονειρευτεί.

Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη,
μας κάμανε μεγάλη
κάποια μικρή στιγμή,
κι αθόρυβα διαβήκανε απ' της ζωής την άκρη,
χωρίς ν' αφήσει δάκρυ
σε μάγουλο γραμμή.

{i}

Όχι μαζί

2011-02-06T22:49:00.001+02:00

Όλοι οι πρώην μου
πάνω στα χείλη μου αφήναν
μια γεύση πρώιμου,
κι οι συγκινήσεις που μου δίναν
άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές
με το ρολόι μου.

Όλα τ' αγόρια μου
μικρά φωτάκια από πλοία
στη στεναχώρια μου
βόλτα αργή στην παραλία
λίγο πιο κει του φθινοπώρου οι βροχές
πέφτουν στα πόδια μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αμάξια τα ερχόμενα.

Όλες οι σχέσεις μου
μια φωτεινή ρετροσπεκτίβα
για τις εκθέσεις μου
λόγια και πρόσωπα σε στοίβα,
που έχουν φύγει μα μπερδεύονται συχνά
στις υποθέσεις μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό

τ' αγόρια τα επόμενα...

(i)

Ηats fοr dreamers

2011-02-06T10:47:00.018+02:00

Αυτό είναι το όνομα της φωτογραφίας. Θυμάμαι που έψαχνα μια στο gοοgle για το προφίλ μου στο μπλογκ και μου άρεσε. Ποια keywords οδήγησαν σε αυτή, ούτε που θυμάμαι.

-34

2011-02-04T00:58:00.000+02:00

Όλη μέρα σήμερα.

Μικρός, κοντά τεσσάρων χρονών, θυμάμαι πως μου άρεσε το χιόνι και είχα αποφασίσει να το κρατήσω κοντά μου για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο.

Έτσι, αποφάσισα να πάρω το φορτηγάκι μου, να το φορτώσω με χιόνι ως επάνω και να το κλείσω στην αποθήκη για να το έχω όταν έξω θα έχει λιώσει. Την επομένη που πήγα να επιθεωρήσω το χιόνι μου, δεν βρήκα τίποτα. Μόνο νερό τριγύρω. Θυμάμαι που πήγα στην μαμά μου αναστατωμένος λέγοντας πως κάποιος είχε μπει στην αποθήκη το βράδυ και μου το 'χε κλέψει.

Είναι στο χέρι σου

2011-02-02T01:56:00.002+02:00

Είχα πει ότι θα κάνω αυτό το ποστ νωρίτερα αλλά με τόσα στο μυαλό μου, μου διέφυγε. Αποφάσισα εδώ και λίγο καιρό να αφιερώνω την πρώτη μέρα κάθε μήνα στην ενημέρωση για τον hiv. Καλή η πρώτη Δεκέμβρη κάθε έτους αλλά δεν νομίζω ότι αρκεί. Ειδικά όταν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο. Γιατί λοιπόν ενημέρωση μόνο μια μέρα του χρόνου και όχι κάθε μέρα; γιατί όχι κάθε πρώτη του μήνα να ανεβαίνει, τουλάχιστον από εδώ, ένα ποστ; όπως έχω ξαναπεί, ο καιρός της άγνοιας έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Η προφύλαξη από τον ιό είναι κυριολεκτικά στο χέρι σου:

Και πρόσεξε, χωράει παντού: στο πορτοφόλι σου, στην θήκη του ipod σου, σε όλες τις τσέπες (τσεκαρισμένο). Αυτό που δεν χωράει όμως στον κοινό νου, είναι η αμέλεια. Πάρ' τα και βάλε τα στην άκρη για ώρα ανάγκης, χώρο θα σου πιάσουν;

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ - ΕΞΕΤΑΣΗ

Από την άλλη..

Υπάρχει περίπτωση να ακούσεις και άλλες φωνές και όχι την θετική φωνή της λογικής. Αυτές οι φωνές θα σου πουν ότι ο ιός που προκαλεί το aids δεν υπάρχει. Ότι είναι όλα μια μεγάλη συνωμοσία των κυβερνήσεων και των εταιρειών για να θησαυρίζουν πουλώντας φάρμακα. Πως δεν κινδυνεύεις να κολλήσεις τον ιό γιατί απλούστατα δεν υπάρχει.

Εσύ όμως είσαι έξυπνος άνθρωπος και δεν θα ακούς αυτές τις ασυναρτησίες, έτσι; εσύ θα ακούς την φωνή της λογικής. Ούτε εγώ ούτε κανένας δεν επιθυμεί ο hiv να είναι αληθινός. Πίστεψέ με, κανένας. Όμως το να κλείσεις τα μάτια στην πραγματικότητα δεν το κάνει ευκολότερο, ούτε ασφαλές. Το αντίθετο. Το μόνο που χρειάζεται είναι προστασία. Πρόληψη. Και αν έχεις υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά, εξετάσου. Αν το τεστ βγει αρνητικό, αυτό θα σε κάνει να σκεφτείς την επόμενη φορά. Αν είσαι οροθετικός, θα σου πάρει χρόνο να το αποδεχτείς. Όμως όσο γρηγορότερα ξεκινήσεις θεραπεία, τόσο το καλύτερο για την πνευματική, ψυχική και σωματική σου υγεία.

Κέντρα εξέτασης για HIV:

(κλικ στο παραπάνω λινκ)

Σταθερά

2011-01-31T22:31:00.000+02:00

Ερχόμενος πτώμα απ' το γυμναστήριο -δεν θέλω σχόλια- και έχοντας πάρει άδικα την ομπρέλα μαζί, περπατούσα με κουρασμένο βηματισμό για το σπίτι. Ένας αστερισμός που δεν μπορούσα να προσδιορίσω, άρχισε να ξεπροβάλλει πίσω από τα σύννεφα που είχαν αρχίσει να απομακρύνονται. Σε όποιο σημείο στην χώρα κι αν βρισκόσουν, έβλεπες το ίδιο θέαμα. Οι αστερισμοί παραμένουν σταθεροί, όπου κι αν είσαι. Η αλήθεια είναι πως βρίσκονται λίγο μακρυά αλλά είναι πάντα εκεί. Στο χέρι μας είναι να σηκώσουμε το βλέμμα ή απλώς να συνεχίσουμε τον δρόμο.

Γενικά

2011-01-29T00:31:00.000+02:00

Αναρωτιέμαι αν καθώς περνούν τα χρόνια, γινόμαστε υπερβολικά αυστηροί και φορτώνουμε με περιττό βάρος αυτό που ψάχνουμε, εξιδανικεύοντάς το. Είναι τόσο χαζό να χάνεις μέσα από τα χέρια σου αυτό που υποτίθεται πως έψαχνες χρόνια. Και να το πετάς με τόση ευκολία σαν να μην ήταν αυτό που έψαχνες.

Έτσι, όταν τα φέρει η τύχη να βρεθούν (νομίζω πια πως έτσι γίνεται), δεν βλέπουν αυτό που είναι αλλά αυτό που τόσα χρόνια κατασκεύαζαν. Και είναι τόσο κρίμα να μην ζεις την πραγματικότητα ενός ανθρώπου. Η ιστορία κάποια στιγμή τελειώνει με την πρώτη δυσκολία.

Πού είναι ο Μπάτμαν όταν τον χρειάζεσαι;

2011-01-20T01:55:00.000+02:00

Πόσες φορές προσπάθησα να καθίσω να γράψω μέσα στις τελευταίες δέκα μέρες, όμως δεν έβγαινε λέξη. Και δεν ήταν πως δεν ήθελα. Να πηγαίνω από το ένα θέμα στο άλλο, ποστ καγκουρό, μπόινκ μπόινκ, ένα χάος. Οπότε προτίμησα να διαβάζω άλλα κείμενα. Σε κάποιους άφησα σχόλια, σε κάποιους άλλους απλώς δεν μου έβγαινε -κανένας ειρμός. Από το ένα θέμα στο άλλο.

Τις τελευταίες μέρες χαζεύω γενικώς. Σαν τουρίστας μπροστά στο Σύνταγμα. Ήρθα, είδα, άντε πάλι στο λεωφορείο για σπίτι. Έχω θέματα, πολλά θέματα, που έλεγε και η Ζουμπουλία. Πολλά θέματα να γράψω. Αλλά δεν γίνεται να έχεις τον φορητό στον δρόμο όταν σου έρχεται, ούτε να σημειώνεις στο κινητό. Όπως έχω πει και στο παρελθόν, αυτό το μπλογκ είναι για πάρτη μου. Για να θυμάμαι.

Το θέμα είναι ότι διαβάζω ειδήσεις και είμαι που είμαι αποσυντονισμένος, έρχεται και με αποτελειώνει. Και όταν διαβάζεις ειδήσεις, είσαι και στην φάση που θες να φορέσεις μπέρτα και μάσκα και να βγεις στον δρόμο να πολεμήσεις το άδικο και το κακό από την γη (Σπόρτ Μπίλι) τότε μάλλον κάποιο κόμπος έγινε κουβάρι. Ή είσαι για δέσιμο. Και για καλό δικό μου, ελπίζω να είναι το πρώτο.

Τζα!

2011-01-10T00:22:00.000+02:00

Πρώτη λίστα του 2011

2011-01-07T00:41:00.000+02:00

1. Περιληπτικά, πέρασα την μέρα πιστεύοντας πως είναι Παρασκευή και ότι αύριο είναι Σάββατο και θα κατέβω πρωινή βόλτα στο κέντρο για καφέ.

2. Τελικά ήταν Πέμπτη. Είχα ήδη κάνει σχέδια όταν συνειδητοποίησα ότι έχει πρωινό ξύπνημα και δουλειά.

3. Η μητέρα πήγε εκκλησία και έφερε να πιω αγιασμό. Αν και προσπάθησα να το αποφύγω καθαρά για λόγους επιβίωσης, το νερό δεν άρχισε να βράζει όπως στις ταινίες.

4. Κατά τις πεντέμισι αποφάσισα να πάω για καφέ αλλά ανοίγοντας το παράθυρο είδα ότι είχε ήδη σκοτεινιάσει. Έπεσα πάλι στο κρεββάτι. Δεν βγήκα ούτε έξω από την εξώπορτα.

5. Τουλάχιστον ξημερώνει Παρασκευή, μεθαύριο είναι Σάββατο και πρώτα ο Θεός θα κατέβω στο κέντρο για καφέ. Παρόλα αυτά, θα το τσεκάρω πάλι.

+1. Σύμφωνα με τον γνωστό σε όλους (έλα τώρα) μοναχό Μάξιμο, το 2012 θα έρθει ο αντίχριστος και ότι αυτό το ξέρει ήδη ο Παπανδρέου. Οπότε τους κοροϊδέψαμε στο ΔΝΤ. Τελικά οι Έλληνες δεν αλλάζουμε ποτέ.

(-+%)

2011-01-04T23:49:00.001+02:00

"Ποιος ο λόγος να προσπαθεί κανείς για το καλύτερο, αν αυτό δεν υπάρχει;

αν ισχύει το αναπόφευκτο; Και αν το αναπόφευκτο δεν υφίσταται, δεν ανοίγει αυτόματα ο δρόμος για το εφικτό;"

Κάπως έτσι περιέγραφα σε κάποιο άλλο μπλογκ (τι έγραφα τότε!) το πώς έβλεπα τα πράγματα, την περσινή χρονιά. Δεν θα έλεγα πώς ήμουν και στην καλύτερή μου, αλλά τουλάχιστον είχα το άλλοθι ότι εγώ τα έγραφα, εγώ τα διάβαζα. Και να που τα βλέπω πάλι μπρος μου, έναν χρόνο μετά και σκέφτομαι ότι τελικά ίσως έχουν δίκιο -ή τουλάχιστον δεν έχουν εντελώς άδικο- όσοι λένε πως η απόφαση για την ευτυχία ξεκινά πρώτα από εσένα. Πως εσύ ο ίδιος είσαι ο μεγαλύτερος σύμμαχος και εχθρός σου. Τελικά δεν χρειάζονται πολλά. Θέληση και λίγοι φίλοι. Και ο χώρος για πιθανότητες ανοίγει μπρος σου. Και μια καλή αντιρυτιδική δεν βλάπτει. Για παν ενδεχόμενο.

Καλή ασυγχρόνιστη χρονιά

2011-01-02T01:29:00.000+02:00

Χθες βράδυ, μισή ώρα πριν αλλάξει ο χρόνος σηκώθηκα απ' το κρεββάτι με τις πυζάμες, φόρεσα τις παντόφλες μου και πήγα στο σαλόνι για να "αλλάξω τον χρόνο". Οι δικοί μου κι εγώ και ο παπαγάλος στην κουζίνα. Τον Πόκο τον αφήσαμε εκεί διότι δικαίωμα στην "αλλαγή του χρόνου" έχουν μόνο όσοι έχουν επίγνωση της ύπαρξής του-και περνούν την ζωή τους με την γλώσσα στο πάτωμα.

Και πώς "αλλάζεις τον χρόνο"; συντονίζεσαι σε κάποιο κανάλι που θα έχει σε κάποια γωνία της οθόνης τον χρόνο που απομένει σε αντίστροφη μέτρηση. Τουλάχιστον έτσι το ξέρω εδώ και χρόνια, διότι αν είναι να βασίζεσαι στο κινητό -το ρολόι μας άφησε χρόνους- το βλέπω δύσκολο. Για να καταλάβεις, αν ήταν να στηριχτούμε στο 00:01 των κινητών όσων ήσαν παρόντες, θα κάναμε την αλλαγή της χρονιάς πάνω από μια φορά. Για παράδειγμα, το μήνυμα για χρόνια πολλά μιας φίλης, που ήρθε στις 23:55. Στο σπίτι της ήταν ήδη 2011, τρομακτικό.

Είπα, λοιπόν, να στηριχτούμε σε κάτι σοβαρότερο, όπως τα Ελληνικά κανάλια.
Η πλήρης ασυνεννοησία. Ο καθείς άλλαζε τον χρόνο αναλόγως με το ρολόι του κάμερα μαν ή με το πότε τελείωναν οι διαφημίσεις. Τα βεγγαλικά στο κέντρο της πόλης, αλλού γι' αλλού. Αρχίζω να πιστεύω ότι ο χρόνος είναι όντως σχετικός. Βέβαια, από την άλλη... παίζει στην επαρχία να λαμβάνουμε το σήμα με κάποια καθυστέρηση. Επίσης στην επαρχία μας έχουνε του πεταμού και ψηφιακό σήμα δεν έχουμε. Επίσης, αρχίζω να πιστεύω ότι καλύτερα από όλους την βγάζει ο Πόκο.

Το καλύτερο Σήμερα

2010-12-31T20:23:00.003+02:00

Πάει και αυτή η χρονιά. Σε τέσσερις ώρες από τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, τουλάχιστον. Είναι περίεργο να μιλάς για κάτι σε παρελθόντα χρόνο ενώ είναι ακόμα εδώ. Σαν κάποιους ανθρώπους που ενώ ξέρεις πως είναι φευγάτοι, είναι ακόμα εδώ. Έως ότου απλώς γίνει αυτό που ήδη ξέρεις πως θα γίνει. Ακόμα κι αν αυτοί δεν το ξέρουν.

Και τι μένει από αυτή την χρονιά; μερικές ακόμα φωτογραφίες στο facebοοk, μαζεμένες σε ένα usb drive ως ανάμνηση; ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή πως δεν είσαι εδώ "αλλά αφήστε μήνυμα και θα επικοινωνήσω μαζί σας". Είναι τόσο μεταφυσικό να υπάρχει ακόμα ενεργή μια σελίδα στο facebοοk ενώ εσύ δεν είσαι. Σε κάνει να σκέφτεσαι.

Επιστρέφοντας στην αρχική ερώτηση του: "και τι μένει από αυτή την χρονιά", αυτό που μένει είναι αρκετές αναμνήσεις (φυσικά). Από άσχημα και καλά γεγονότα. Από καταστάσεις που ενώ φοβόσουν πως θα πήγαιναν περισσότερο άσχημα απ' όσο πίστευες, τελικά την έβγαλες καθαρή, σε κάποιες περιπτώσεις χωρίς καν να σε αγγίξουν. Από και με αγαπημένους φίλους γεμάτη. Είναι παρήγορο να ξέρεις ότι έχεις πραγματικούς φίλους και όχι εκατοντάδες Likes και friends.

Βλέπω την νέα χρονιά σαν ένα λευκό, ατσαλάκωτο φύλλο χαρτί. Όχι -ψέμματα.
Το φύλλο είναι ελαφρώς τσαλακωμένο αλλά σημασία έχει πως δεν υπάρχει ούτε μια λέξη επάνω. Μόνο σημάδια από την δύναμη του μολυβιού της προηγούμενης σελίδας. Σημασία έχει να μην επαναλάβεις τις ίδιες μουτζούρες. Αυτή εδώ μπορεί να είναι και μια όμορφη ιστορία.

Δεν την βγάζεις καθαρή

2010-12-29T00:05:00.001+02:00

Γιατί να είμαι πάντα εγώ αυτός που θα σου φέρνει τα κακά νέα;
Το μόνο που ξέρω είναι ότι τώρα τα 'μαθα και πρέπει να τα μοιραστώ μαζί σου. Θα προσπαθήσω να στο φέρω μαλακά (ο τόνος στο κα) και να μην σε θορυβήσω (αλλά μάλλον θα σε θορυβήσω).

Αν έχεις κάνει σχέδια για την επόμενη διετία, αν έχεις σκοπό να ξανοιχτείς, αν λόγου χάρη, θες να κάνεις οικογένεια (ελπίζω να μην έπινες τίποτα και σου βγήκε απ' την μύτη) ή γενικά αν έχεις κάποια σχέδια με προοπτική πενταετίας, θα σε συμβούλευα να το ξανασκεφτείς. Βέβαια, όλο το παραπάνω αν καταφέρουμε και ξεπεράσουμε τον σκόπελο της 21ης Μαΐου που θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Μην ξεχνάμε τα στανταράκια.

Λοιπόν, here goes, σε προειδοποίησα: Πριν κανα δίωρο επικοινώνησε φίλος μου παραθέτοντας και λινκ (όχι αστήρικτα γεγονότα) ότι όχι ένα, ούτε δύο αλλά τρία διαστημόπλοια έχουν ήδη μπει στον γαλαξία μας και έρχονται εδώ που μένουμε. Δεν εννοώ στο σπίτι σου ή στο σπίτι μου, στον πλανήτη Γη γενικά, εννοώ. Καταρχάς, δεν μιλάμε για τα γνωστά ούφο που είναι 4-5 μέτρα. Εδώ μιλάμε για διαστημόπλοια γκουμούτσες, με το μεγαλύτερο από τα τρία να είναι 240 χλμ σε μήκος.

Δεν είναι σπαστικό; Μια η Δευτέρα Παρουσία προς τα τέλη Μάη, μια η αντιστροφή των πόλων και οι ηλιακές μαγνητικές καταιγίδες κάποια στιγμή προς τα τέλη Δεκέμβρη του 2012 και τώρα αυτό; το οποίο θα γίνει την ίδια χρονική περίοδο.
Και δεν θα 'χω πατήσει καν τα σαράντα. Καλά σαράντα.

Christmas is all around

2010-12-25T11:12:00.000+02:00

Ακόμα κι αν οι γιορτές σου την δίνουν στα νεύρα, κάνε μιαν εξαίρεση για την σημερινή. Αν αυτοί μπορούν, μπορείς κι εσύ!

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα

Mετά τηv επόμεvη μέρα

2010-12-23T22:05:00.000+02:00

Δύο μέρες μόλις πριν τα Χριστούγεννα και αν με ρωτήσεις πότε ξεκίνησε (εκκλησιαστικά) αυτή η περίοδος, μοιάζει σαν την προηγούμενη εβδομάδα.
Ρώτησαν στο σπίτι αν θα πάμε στην Χριστουγεννιάτικη θεία λειτουργία. Αν και δεν ήμουν σίγουρος, απάντησα καταφατικά.

Έχω καιρό να πάω εκκλησία και μάλιστα τόσο νωρίς. Πέντε το πρωί είναι πολύ νωρίς για οτιδήποτε. Παρόλα αυτά, η θ. λειτουργία των Χριστουγέννων και το κλίμα που επικρατεί μέσα και έξω απ' τον ναό, το σκοτάδι, τα φωτισμένα από τα δέντρα και τα στολίδια σπίτια, δημιουργούν μια μαγική εικόνα.

Η φετινή γιορτινή περίοδος είναι πολύ διαφορετική από την περσινή και ακόμα περισσότερο από κάποια γεγονότα, δύο χρόνια πριν από αυτή. Τα πράγματα αλλάζουν έτσι κι αλλιώς. Κάποιες φορές δεν περιμένεις πως θα καλυτερεύσουν, όμως να που μπορούν. Φέτος ίσως είναι η στιγμή να κάνω έναν απολογισμό, μα κυρίως να αρχίσω να βλέπω λίγο μακρύτερα από την επόμενη μέρα.

Cοntracοrriente - Undertοw

2010-12-21T02:05:00.001+02:00

Undertow: "Ένα υποβρύχιο ρεύμα που ρέει έντονα μακρυά από την ακτή, που προκαλείται συνήθως από την προς τη θάλασσα επιστροφή του νερού από τα κύματα που έχουν σπάσει ενάντια στην ακτή".

Αυτή είναι η μετάφραση του Αγγλικού τίτλου της ταινίας, που στα Ισπανικά λέγεται Contracorriente. Υποθέτω πως ο τίτλος στην μητρική της γλώσσα, έχει την ίδια έννοια.

Το Contracorriente είναι μια Περουβιανή ταινία με διεθνή παραγωγή. Ήταν από τις νέες ταινίες που περίμενα με ανυπομονησία και ευτυχώς οι κριτικές και τα θετικά σχόλια που είχα διαβάσει ήσαν πέρα ως πέρα ακριβή. Υπάρχει επίσης, περίπτωση να την δούμε να διαγωνίζεται για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Παρόλα αυτά, έχει ήδη κερδίσει αρκετά βραβεία.

Η ιστορία

Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε ένα Περουβιανό ψαροχώρι, εκεί όπου τα έθιμα, οι παραδόσεις και η ο θεσμός της οικογένειας είναι πάνω απ' όλα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, η ιστορία δεν ξεκινά έτσι όπως θα περιμέναμε: παρουσίαση των πρωταγωνιστών, των σχέσεων μεταξύ τους, το πώς γνωρίστηκαν. Είναι σαν να κοιτάζουμε από ένα παράθυρο και να βρισκόμαστε ξαφνικά σε κάποιο σημείο στην μέση του δράματος.

Ο Μιγκέλ είναι παντρεμένος με την Μαριέλα που είναι έγκυος στο πρώτο τους παιδί. Όπως ίσως φαντάζεστε, μπορεί να είναι όλα όσα θα ήθελε μια γυναίκα από έναν σύζυγο, καλός οικογενειάρχης, ευυπόληπτο μέλος της εκκλησίας και της τοπικής κοινωνίας (και είναι, με όλη την εντιμότητα που τον διακρίνει ως άνθρωπο), παρόλα αυτά, διατηρεί ερωτική σχέση με τον Σαντιάγκο: έναν ζωγράφο που έχει μετακομίσει πρόσφατα στην πόλη και απ' ό,τι κατάλαβα, είναι φανερά γκέι.

Οι ώρες που οι δύο τους βρίσκονται είναι μετρημένες και όσο το δυνατόν μακρυά από τα βλέμματα των συγχωριανών, καθώς το μόνο εύκολο σε μια μικρή κοινότητα είναι η διάδοση φημών, έστω και χωρίς στοιχεία. Πόσω μάλλον στην περίπτωση των δύο τους.

Ο Μιγκέλ, μεγαλωμένος στην φτωχική κοινωνία ενός παραθαλάσσιου χωριού, αδυνατεί να αποδεχτεί ότι είναι γκέι (και πως υπάρχει ένας άνδρας που ο ίδιος αγαπά και τον αγαπά και αυτός), παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλει να είναι εντάξει σε όλα του τα καθήκοντα. Όλα όμως αλλάζουν, όταν ο Σαντιάγκο εμφανίζεται εντελώς αναπάντεχα στο σπίτι του Μιγκέλ και ενώ στο διπλανό δωμάτιο κοιμάται η γυναίκα του. Μέσα στον πανικό να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια για τους δύο, ο Μιγκέλ προσπαθεί να τον διώξει, ενώ ακριβώς εκείνη την στιγμή η γυναίκα του ξυπνά.

Τα πράγματα όμως δεν είναι όπως φαίνονται.

Η εξιστόρηση θα σταματήσει κάπου εδώ, μιας και σε αυτό το σημείο ξεκινά η όλη υπόθεση της ταινίας. Οι σχέσεις και οι συσχετισμοί αλλάζουν, αυτοί που χρόνια θεωρούνταν φίλοι αποδεικνύεται πως ποτέ δεν ήσαν, άνθρωποι που δεν περίμενες πως θα έχουν το θάρρος να σου σταθούν φανερά και γενναία, το κάνουν. Κι εσύ, αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και την απώλεια αυτών που αγαπάς.

Οι ερμηνείες -και ειδικά του πρωταγωνιστή- είναι εξαιρετικές. Η μουσική προσθέτει σε αυτό το δράμα που ο καθένας τους βιώνει και μπορώ να πω ότι έχει κάτι από Ελλάδα. Πως ίσως αυτή η ιστορία θα μπορούσε να έχει διαδραματιστεί σε κάποιο μικρό νησί του Αιγαίου.-

ΥΓ:

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πολύ καλό φίλο μου (στην πραγματική ζωή) και μπλόγκερ, Fallen Angel που μου βρήκε αγγλικούς υπότιτλους. Χωρίς αυτόν θα ήμουν αναγκασμένος να κάνω ταχύρυθμα μαθήματα Ισπανικών. Σε ευχαριστώ, ρε.

Μάντεψε τι θα γίνει μια εβδομάδα μετά την φετινή Εurονisiοn

2010-12-19T01:24:00.000+02:00

Για να πω την αλήθεια, στην αρχή πανικοβλήθηκα. Άρχισα να γκουγκλάρω ημερομηνίες και μόνο όταν το σιγούρεψα πήγε η καρδιά μου στην θέση της.
Οι δύο ημιτελικοί του διαγωνισμού θα γίνουν 10 και 12 Μαΐου 2011 και ο τελικός θα διεξαχθεί στις 14 του μήνα.

Όλα καλά ως εδώ. Στις 21 Μαΐου όμως και ημέρα Σάββατο (και ανήμερα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Είναι λίγο παράξενο γιατί πάντα είχα την εντύπωση ότι η Δ.Π. θα γινόταν Δευτέρα.

Εννιά και σήμερα

2010-12-16T23:56:00.001+02:00

Λοιπόν, το σπίτι στολίστηκε, το δέντρο αναβοσβήνει με τα πολύχρωμα φωτάκια του, το τζάκι είναι αναμμένο. Αν και τα Χριστούγεννα μου φέρνουν έναν εκνευρισμό (πόσο πλαγίως το φέρνω) λέω για φέτος να δω τα θετικά, που είναι αρκετά. Κάτι σαν την ημέρα των Ευχαριστιών στην Αμερική αλλά χωρίς την ημέρα των Ευχαριστιών και χωρίς την Αμερική.

Επιστροφή σε τι;

2010-12-14T23:41:00.000+02:00

Έχοντας επιστρέψει λίγες μέρες τώρα, παραμένω στο στάδιο της προσαρμογής. Όταν έχεις δει ότι μια πόλη μπορεί να είναι όμορφη, όταν είναι εμφανές ότι οι κάτοικοί της νοιάζονται για ό,τι συμβαίνει σε αυτήν, τότε σου είναι κομμάτι δύσκολο. Να επιστρέφεις εδώ. Δεν χρειάζεται μια πόλη να είναι Παρίσι, Βερολίνο ή Βιέννη. Δεν μιλάω γι' αυτό. Μιλάω για την έλλειψη.

Απόψε καθώς είχα βγει έξω, κάθισα για έναν καφέ. Μια κυρία που δουλεύει στο συγκεκριμένο μαγαζί, έπιασε ένα μικρό από την μπλούζα και το έβγαλε έξω, λέγοντάς του να μην έρθει πάλι. Αυτό κοντοστάθηκε στην πόρτα για λίγα δευτερόλεπτα, της έδωσε μια σπρωξιά και μπήκε πάλι μέσα. Άρχισε να γυρίζει τα τραπέζια δειλά, ζητώντας χρήματα. Συνέχισα να παρατηρώ, πίνοντας τον καφέ μου. Πλησίασε στο τραπέζι μου και άπλωσε το χέρι του, ζητώντας ένα πενηντάρικο.

Είχα πει ότι δεν θα δώσω τίποτα, ότι δεν κάνει να ενθαρρύνει κανείς τέτοιες καταστάσεις. Μα κοιτάζοντάς το από κοντά, είδα ότι το μικρό θα 'ταν γύρω στα εφτά, στην ηλικία του ανιψιού μου και του έμοιαζε πολύ. Πρέπει να ήταν από Βουλγαρία ή Ρουμανία. Στεκόταν εκεί, με απλωμένο χέρι, ζητώντας χρήματα. Κι ενώ είχα πει ότι δεν θα δώσω τίποτα, το είχα πει τόσες φορές μέσα μου, δεν βοήθησε σε τίποτα. Του έμοιαζε τόσο που και μόνο στην σκέψη ότι θα μπορούσε να είναι αυτός, δεν ξέρω.. ένοιωσα για πρώτη φορά ανείπωτη λύπη. Δεν είναι αυτός τρόπος να μεγαλώνει ένα παιδί. Αποφάσισα ότι αν συμβεί πάλι το ίδιο, θα του πάρω κάτι να φάει.

ΥΓ:
Τα σχόλια στο συγκεκριμένο ποστ είναι απενεργοποιημένα. Πραγματικά απόψε δεν έχω διάθεση για τίποτα.

Επιστροφή

2010-12-13T23:01:00.000+02:00

Μαγεία. Οι άνθρωποι, η ιστορία, η ομορφιά. Παντού. Δεν ξέρω αν υπάρχει ασχήμια σ' αυτήν την πόλη, μα αν υπάρχει, έχουν φροντίσει να την κρύψουν πολύ καλά.

Au revoir

2010-12-05T21:06:00.000+02:00

g for george will be back in a few days.

Repost #1

2010-12-03T00:59:00.000+02:00

27 Νοεμβρίου 2008

Επιστρέφοντας από την δουλειά, πέτυχα στην τηλεόραση μια από τις μεσημεριανές εκπομπές. Αν και δεν παρακολουθώ σχεδόν οτιδήποτε, παρόλα αυτά, όταν τρώω η τηλεόραση παίζει (εντάξει, παραδέχομαι πως ήμουν φαν του Κους Κους, επί εποχής Μουτσινά).

Η παρουσιάστρια έπαιρνε συνέντευξη από την Ρ. Θρασκιά. Η οποία είπε μια μεγάλη αλήθεια. Είναι κάτι που πιστεύω και χαίρομαι που βγήκε κάποιος να το πει: καταρχάς, ανέφερε το πόσο ανέτοιμοι και μη ικανοί είναι ορισμένοι άνθρωποι να γίνουν γονείς. Καθώς επίσης, πως τα παιδιά αγαπούν περισσότερο τους γονείς, απ' ό,τι οι γονείς τα παιδιά. Η αγάπη των παιδιών είναι ανιδιοτελής ενώ των γονιών, αντιθέτως. Επιλέγουν να τα αγαπούν, όταν τα φέρουν στον κόσμο. Για τα παιδιά όμως, δεν λειτουργεί έτσι.

Μια παρόμοια συζήτηση είχα με έναν φίλο, τις προάλλες. Μιλούσαμε για το outing και για το πόσο στραβά μπορεί να πάει. Κατά την διάρκεια, συνειδητοποίησα πως είμαστε "οικογένεια", θεωρούμαστε μέλη της, μόνον όταν πληρούμε ορισμένες προϋποθέσεις. Όλα αυτά τα ωραία περί «αγάπης, κατανόησης και στήριξης», κτλ, είναι μόνο όταν και εφόσον βρισκόμαστε μέσα στο καλούπι που έχουν στο μυαλό και στο γενικό πλάνο. Έξω από αυτό, είμαστε ξένο σώμα. Και ως τέτοιο, μας αποβάλλουν.

Ίσως ακούγεται σκληρό και ξέρω πως υπάρχουν εξαιρέσεις. Πιστεύω πλέον όμως, πως είναι μόνο τέτοιες.

1+

2010-12-01T23:22:00.000+02:00

Αν και η παγκόσμια ημέρα κατά του HIV πλησιάζει στο τέλος της, σκεφτόμουν αν θα έπρεπε να πω κάτι ή μήπως είναι όλα πλέον ειπωμένα. Η αλήθεια δυστυχώς έρχεται να σου υπενθυμίσει ότι, όχι μόνο δεν έχουν όλα ειπωθεί αλλά ότι η ενημέρωση.. είτε απουσιάζει είτε δεν της δίνουμε σημασία.

Δεν θα πω κάτι θεωρητικό για τον HIV, λοιπόν. Οι περισσότεροι έχουμε υπολογιστή και ξέρουμε πώς να βρούμε σχετικές πληροφορίες. Θα ήθελα να πω κάτι πρακτικό: Κάνε το τεστ. Εξετάσου. Είτε έχεις υπόνοιες ότι μπορεί να έχεις μολυνθεί είτε όχι, αν υπάρχει ένα πράγμα που μπορεί να σε αφυπνίσει, είναι αυτό.

Όταν κάνεις το τεστ, τότε παίρνει σάρκα και οστά. Από μια πιθανότητα στο πίσω μέρος του μυαλού σου, τρως τέτοιο σπρώξιμο στο εδώ και τώρα που γίνεται απτή πραγματικότητα. Δεν νομίζω πως υπάρχει ισχυρότερη αφύπνιση από αυτή. Θα ήταν ευκολότερο να το αφήσεις για "κάποια στιγμή". Όμως πιστεύω πως ο καιρός της αφέλειας και του "δεν πίστευα ότι θα συμβεί σε εμένα", έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

κλικ για μεγέθυνση

Κάνε το τεστ, εξετάσου. Αν έχεις μολυνθεί, με την νέα γενιά φαρμάκων η πορεία της υγείας σου θα σταθεροποιηθεί και θα πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο. Αν είσαι υγιής, μπράβο σου. Η αγωνία των αποτελεσμάτων θα σε κάνει να θυμάσαι ότι μπορεί να συμβεί και σε εσένα.

Down with it

2010-11-29T00:34:00.000+02:00

Περίεργο το συναίσθημα του να νοιώθεις μέσα σου (επάνω και αριστερά) ζωντανός ξανά. Όπως τότε που νόμιζες πως όλα είναι πιθανά. Μπορεί να έχεις πάψει να το πιστεύεις από καιρό, όμως να. Χαμογέλα.

Επιλογές

2010-11-22T01:39:00.000+02:00

Είναι κάποιες μέρες που ξυπνάς με ένα περίεργο συναίσθημα. Το όνειρο που είδες μπορεί να μην περιείχε τέρατα ή πτώσεις από ύψος (και εσένα να μην έχεις από κάπου να πιαστείς) όμως, τελικά ο εφιάλτης μπορεί να έχει πάνω από έναν ορισμό.

Κάποια στιγμή ξυπνάς και το σενάριο που το μυαλό σου δημιούργησε ήταν τόσο εξωπραγματικό που καθ' όλη την διάρκεια της μέρας μένεις με αυτό το συναίσθημα. Το πώς κάποια πράγματα (πρόσωπα) που κάποτε ήταν μέρος της ζωής σου, τώρα θεωρούνται κακό όνειρο. Και μες στην λύπη που σου προξενεί αυτό το συναίσθημα, αισθάνεσαι ταυτόχρονα τυχερός.

Κατάθλιψη

2010-11-15T16:35:00.000+02:00

Σύμφωνα με τον Α. Σαμαρά, η ΝΔ έκανε Ολική Επαναφορά (they'll be back) ενώ σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, δίνεται καθαρή τριετία στο ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με το ΚΚΕ, δυναμώνει η δυσαρέσκεια και η αγανάκτηση του κόσμου και αυτό εκφράστηκε με την άνοδο του ποσοστού τους, μαζί με την αποχή και τα λευκά. Ο ΛΑ.Ο.Σ είπε ότι ο λαός είπε (η πρόταση έχει λογική συνέχεια) να σοβαρευτούν.

Ο Σύριζα νομίζω ότι συνεχίζει να υπάρχει αλλά δεν θυμάμαι τι είπε, πάντως βλέπει νέους αγώνες. Πιθανολογώ πως έχουν Νόβα.

Και περάσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα.

2010-11-09T00:44:00.000+02:00

Μην κοιτάς που ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Κάπως πρέπει κι εγώ να ανεβάσω τα βιούζ μου. Αυτό αφορά το Σάββατο. Διότι και βόλτα πήγαμε και καφέ ήπιαμε και φάγαμε και γκομενάκια κοιτάξαμε. Η Κυριακή ήταν μια άλλη, ξεχωριστή μέρα. Εγώ στο κρεββάτι με 38 πυρετό και με συμπτώματα που δεν θα ήθελα να αναφέρω.

Η Δευτέρα ήταν σε καλύτερη μοίρα -δεν πήγα δουλειά- αλλά και πάλι. Φαίνεται πως τελικά είμαι ευαίσθητος, πως η αύρα μου επηρεάζεται εύκολα από αρνητική ενέργεια, ότι το Τσι μου χρειάζεται επαναφόρτιση και ότι ίσως τελικά, όλο και περισσότερο τελευταία το σύμπαν έχει αποφασίσει να με ξεσκονίσει από τους ώμους του σαν κόκκο πιτυρίδας.

Ffward

2010-11-06T16:06:00.000+02:00

Οι μήνες και οι μέρες τον τελευταίο καιρό περνούν πολύ γρήγορα.
Τα Σαββατοκύριακα έχουν φύγει πριν καν το καταλάβω. Από Παρασκευή βράδυ είναι ήδη Κυριακή. Τι στην ευχή κάνω λάθος.

Αυτό που δεν είσαι

2010-10-29T00:14:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες έχω μια περίεργη διάθεση. Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Δουλειά-σπίτι και μετά χαμένος κάτω από τα σκεπάσματα. Τελευταία αισθάνομαι όλο και πιο χαμένος στην μετάφραση.

Αν και είχαμε κανονίσει να βγούμε σήμερα, δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου. Τηλέφωνα χτυπούσαν, μηνύματα μαζεύονταν το ένα πίσω απ' το άλλο. Δεν έχω όρεξη ούτε να γράψω, οπότε αυτό το ποστ είναι θαύμα αν τελειώσει.

Τις προάλλες μιλούσα με την κολλητή μου στο τηλέφωνο. Σιχαίνομαι να γράφω την λέξη "κολλητή", αλλά δεν μπορώ να βρω κάποια καλύτερη.
Τις προάλλες, λοιπόν κι ενώ συζητούσαμε στο τηλέφωνο, με ρώτησε για έναν γνωστό της -τον βλέπω κι εγώ έξω, ανά διαστήματα. Αναρωτήθηκε αν υπάρχει κάτι στην συμπεριφορά του που να με κάνει να πιστεύω ότι είναι γκέι. Δεν υπάρχει -λες και οι γκέι άνδρες έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που τους ξεχωρίζουν- και συμπληρώνοντας το δικό μου όχι, είπε, "έχεις δίκιο. Κι εγώ δεν έχω δει κάτι, φαίνεται φυσιολογικός".

Τελευταία σκέφτομαι όλο και περισσότερο το αύριο. Το ποιοι είμαστε, πού πηγαίνουμε, γιατί είμαστε εδώ. Ποιο το νόημα της ζωής. Αν το ξέρεις, μην το κρατάς μόνο για 'σένα.

Ένα αύριο πιο πέρα

2010-10-22T01:06:00.000+03:00

Νομίζω πως υπάρχει πρόβλημα. Και σε περίπτωση που αναρωτιέσαι αν άνθρωποι δίνουν τέλος στην ζωή τους και στην Ελλάδα, εξ αιτίας του διαφορετικού ερωτικού προσανατολισμού τους, μην έχεις οποιαδήποτε αυταπάτη: συμβαίνει.

Όμως μήπως άκουσες γι' αυτό στις ειδήσεις; ανάμεσα στο μαλλιοτράβηγμα της Καγιά και στο δέντρο-που-μιλάει του μπιγκ μπράδερ; μήπως διάβασες κάπου γι' αυτό, σε κάποιο από τα μεγάλα ειδησεογραφικά online σάιτ ή σε κάποια εφημερίδα; μήπως πριν την δήλωση δημάρχου στην Αττική σε εκπομπή του Τριανταφυλόπουλου, ότι, "στον δήμο του δεν υπάρχουν γκέι" (οι δηλώσεις του Ιρανού προέδρου ήρθαν αρκετό καιρό μετά, είμαστε και σε αυτό πρωτοπόροι οι Έλληνες) άλλωστε, μήπως υπήρχε και ελεύθερος τηλεοπτικός χρόνος;

Διαβάζοντας περσινό άρθρο στο 10%, όποια αμφιβολία μπαίνει στην άκρη. Υπάρχουν περιπτώσεις που όλοι ξέρουμε -ίσως που έχουμε ζήσει- ψυχολογικής αλλά και σωματικής βίας, εξ αιτίας του διαφορετικού ερωτικού προσανατολισμού. Περιπτώσεις που έχω αναφέρει στο παρελθόν, καθώς όμως και περιπτώσεις που δεν μπόρεσα να αναφέρω. Όπως εκείνη ενός φίλου που, όταν οι γονείς του έμαθαν πως είναι γκέι, αρκέστηκαν να του πουν: "καλύτερα να είχες πεθάνει. Τουλάχιστον θα σε κλαίγαμε δέκα μέρες και θα τελείωνε εκεί".

Η ψυχολογική πίεση που νοιώθει ένας νέος, κυρίως έφηβος, είναι μεγάλη.
Δεν έχω πρόβλημα να παραδεχτώ ότι έχω νοιώσει κι εγώ αυτή την πίεση.
Της εσωτερικής απομόνωσης και μοναξιάς. Πως αυτό που συμβαίνει, συμβαίνει μόνο σ' εμένα. Χρειάζεται χρόνος και αρκετή δύναμη για να τα βγάλει πέρα ψυχολογικά, σε πρώτο επίπεδο, κάποιος που περνά κάτι τέτοιο. Στην πορεία ανακύπτει το ζήτημα του τι είδους άνθρωπος βγαίνει κανείς μετά από αυτό. Τι βιώματα και αισθήματα ενοχής ίσως κουβαλά για το υπόλοιπο της ζωής του και πώς αλληλεπιδρά με τους άλλους γκέι άνδρες.

Αν και κάτι μέσα μου με κρατά, θέλω να ελπίζω για ένα καλύτερο μέλλον. Για κάτι άλλο από αυτό.

Βροχή μου

2010-10-19T00:42:00.003+03:00

Οι τελευταίες μέρες, κυλούν κάπως έτσι. Δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί
(το έχω), όμως αγαπώ την βροχή.

Μεσημέρι

2010-10-17T15:22:00.000+03:00