Η αλλαγή

Θυμάμαι που άκουγα τις προάλλες στο ράδιο το Wind of change, των Scοrpiοns. Ενθυμούμενος επίσης, τα γεγονότα που οδήγησαν στο να γραφτεί μετέπειτα αυτό το τραγούδι μιας και είναι αδύνατον να το ακούσω χωρίς να έχω εικόνες τις εποχής. Αν είσαι κάπου κοντά στην ηλικία μου, σίγουρα θα θυμάσαι μιας και τα γεγονότα ήταν πολύ έντονα. Περεστρόικα, όλα από την αρχή. Ελευθερία.

"The world is closing in
Did you ever think
That we could be so close, like brothers
The future's in the air
I can feel it everywhere
Blowing with the wind of change"

"The wind of change
Blows straight into the face of time
Like a stormwind that will ring the freedom bell
For peace of mind
Let your balalaika sing
What my guitar wants to say"

Και κάπου εκεί σου πετάγεται ο Νίνο με το Ok εν έτει 2011. Ωραίο τραγουδάκι για το είδος του. Απλό και εύπεπτο. Και μπορεί να σου καίει μεν τον εγκέφαλο για το άσχετο, σε κάνει να αναρωτιέσαι δε, για το ποιος ο συσχετισμός ανάμεσα στα δύο.

"Άνθρωποι οργισμένοι, που επαναστατούν, 

κυβερνήσεις πιόνια, σ' αδιέξοδο οδηγούν. 

Σαστισμένοι ηγέτες, αμήχανα κοιτούν, 

έναν νέο κόσμο στον οποίο δεν χωρούν".

Οι ίδιοι στίχοι, μερικές γενιές πίσω (σε όχι τόσο dance ρυθμούς) για ελευθερία, για ηγέτες που θα πέσουν και όλα θ' αλλάξουν και όλοι μαζί θα ζήσουμε ελεύθεροι και αδελφωμένοι, κάνοντας μια νέα αρχή και.... τρίχες. Απέχοντας πλέον μιαν ανάσα από τα σαράντα, όλα αυτά ηχούν σαν ένα πολύ κακόγουστο αστείο. Και μην νομίσεις, μου αρέσει η πλάκα. Δεν με λες και άνθρωπο του κεφιού, το ανέκδοτο όμως θα το πω.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε. Όλα είναι μια καλοστημένη απάτη. Ακριβώς όπως ο Αρχιτέκτονας στο Matrix έπρεπε να αντιμετωπίσει το "Σφάλμα" στην εξίσωση, δίνοντας την ψευδαίσθηση της επιλογής. Αν έχεις δει τις ταινίες, ξέρεις για τι μιλάω. Είναι τα εντελώς άσχετα και ασύνδετα πράγματα που μερικές φορές σε κάνουν να βγάζεις κάποιο νόημα. Τουλάχιστον τώρα μπορείς να είσαι απαισιόδοξος με αιτία.