Λογική σίγουρα

Νομίζω, χωρίς αμφιβολία, ότι σε αυτές τις εκλογές -όταν γίνουν- θα είναι η τελευταία ευκαιρία να αποδείξουμε ότι η χώρα δεν εκτρέφει μόνο πρόβατα και πολίτες που πάνε στο γραφείο του βουλευτή. Έναν φόβο τον έχω, ότι από εκεί που το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να πιάνει με το ζόρι 10%, να χτυπήσει εικοσάρι. Εννοείται ΝΔ και ΛΑΟΣ θα πάρουν επίσης τα πάνω τους. Εύχομαι να κάνω λάθος. Εύχομαι όλο αυτό να είναι στο μυαλό μου, διότι αν δεν είναι, τότε πραγματικά δεν θα αξίζουμε την λύπηση κανενός.
                                         

Αρχή των όλων

Μπρος στον υπολογιστή, κοιτάζοντας για ώρα μια φωτογραφία που δεν πρέπει να ήμουν πάνω από επτά-οκτώ χρονών. Αν θυμάμαι καλά, βρισκόμουν στην δουλειά του πατέρα μου, παίζοντας και ψάχνοντας γυρίνους σε νερόλακους εκεί κοντά. Ακούνητος σαν αγαλματάκι -όπως συνήθως στήνονται για φωτογραφία τα μικρά. Αγέλαστος, σαν να κρατούσα και την αναπνοή μου. Λες και θα μπορούσε να πάει κάτι στραβά.

Σε σχέση με ανθρώπους που γνωρίζω, που θυμίζουν τον μετέπειτα ενήλικο εαυτό τους (για παράδειγμα ο αδελφός μου) μικρός ήμουν εντελώς διαφορετικός.
Κόλλησα για ώρα, κοιτάζοντας αυτό το μικρό. Προσπαθώντας να δω μέσα του.
Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω στον χρόνο, θα ήθελα να βρισκόμουν εκεί, εκείνη ακριβώς την στιγμή. Να καθόμασταν για λίγο, δίπλα σε κάποιον νερόλακο. Να μου θυμίσει πώς πιάνουν γυρίνους και πώς ξετρυπώνει κανείς σκουλίκια. Πιστεύω πως θα είχαμε πολλά να πούμε. Φυσικά δεν θα μπορούσα ποτέ να του πω ποιος είμαι.
Η συγκεκριμένη φωτογραφία έχει μια θλίψη που δεν μπορώ να προσδιορίσω.

Ελλάδα λόγια ν' αγαπιόμαστε

Η Ελλάδα στο πρώτο μνημόνιο (00:02''), η Ελλάδα στο δεύτερο μνημόνιο (00:08'')

Στην από πάνω κινούμενη φωτογραφία (3ΜΒ -μη βαριέσαι, άσ' την να φορτώσει), έχουμε μια κοπελιά όμορφη, δροσερή και ντελικάτη. Ίσως περισσότερο απ' όσο νόμιζε η ίδια για τον εαυτό της. Πιθανώς να είχε κάνει πρόβα στον καθρέφτη το χορευτικό. Πιθανώς στην πόλη της να θεωρείται και πολύ χαρτ μπρέικερ, όμως, όλα αυτά αλλάζουν όταν βγαίνεις έξω από τα νερά σου. Πχ, από την Καρδίτσα να βρίσκεσαι ξαφνικά στο Χόλιγουντ.

Και να 'σου η κοπελιά πρώτη φορά έξω απ' την πόλη της και σου λέει, το κάνω πρόβα το χορευτικό από τότε που πήγαινα τζούνιορ χάι. Το 'χω. Τώρα ήρθε η σειρά μου για να λάμψει το άστρο μου. Και ξεκινά τον χορό του θριάμβου.

Και κάνει να κινήσει τα κανιά της. Όμως όταν προέρχεσαι από αγροτική πόλη, το δωδεκάποντο δεν είναι το υπόδημα -να το πω κομψά- που έχεις συνηθίσει. Και έρχεσαι και βλέπεις το πάτωμα από πιο κοντά. Σκέφτεται, λοιπόν η κοπελιά, δεν γαμιέται, ένα πέσιμο ήταν. Πόσο χάλια να τα πάω την δεύτερη φορά. Πιθανώς να ήταν λάθος η συνταγή του χορευτικού γι' αυτό δεν λειτούργησε. ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ, το 'χω. Τώρα δεν θα κάνω λάθος (-παραβλέπουμε ότι παραμένει ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΧΟΡΕΥΤΙΚΟ).

Όπως κι εσείς βλέπετε, το δεύτερο πέσιμο δεν ήταν απλό πέσιμο, ήταν σαβούρα. Θα έπρεπε, λοιπόν, η κοπελιά να είχε προσέξει από την πρώτη ατυχέστατη προσπάθεια; μην σε κουράζω, θα έπρεπε. Πρόσεξε; και βέβαια δεν πρόσεξε, διότι σου λέει η κοπελιά, όμορφη είμαι, νέα είμαι, σαν γουόντερ γούμαν είμαι ντυμένη, πρόβα το 'χω κάνει στον καθρέφτη από τότε που πήγαινα τζούνιορ χάι, είμαι προορισμένη να πετύχω. 

Θα έπρεπε οι φίλοι και συγγενείς να την επαναφέρουν στην πραγματικότητα όσο γρηγορότερα μπορούσαν; θα έπρεπε, όμως δεν το έκαναν. Ή δεν προσπάθησαν αρκετά. Πιθανώς το δεύτερο πέσιμο να την επαναφέρει βιαίως. Απλώς, θα είναι κάπως αργά όχι μόνο για την φήμη αλλά και για την υστεροφημία της. 

Oh, well.

Και αν βαριέσαι, δες απλά το τελευταίο

With nothing to mar our joy

Sometimes when I feel bad
and things look blue
I wish a pal I had... say one like you.
Someone within my heart to build a throne
Someone who'd never part, to call my own

If you were the only girl in the world
and I were the only boy
Nothing else would matter in the world today
We could go on loving in the same old way

A garden of Eden just made for two
With nothing to mar our joy
I would say such wonderful things to you
There would be such wonderful things to do
If you were the only girl in the world
and I were the only boy.

Το καταλληλότερο

Μιας και αύριο (βλ. Δευτέρα) θα συναντηθούν πάλι οι πολιτικοί αρχηγοί, το κατάλληλο βίντεο για την περίπτωση. Fitting.

Ένας από αυτούς

Για έναν καφέ βγαίνεις και το μόνο που ακούς στις παρέες είναι συζητήσεις που τρία χρόνια πριν, ούτε καν θα φανταζόσουν. Άνθρωποι με σκουρόχρωμα ρούχα, τσιγάρο στο χέρι και ένας καφές σε χάρτινο. Σκυθρωποί άνθρωποι. Πολιτική(οι), Τρόικα, επικουρικές, "άκουσες τί είπε ο τάδε στο ράδιο;
-θα τους ξαναψηφίσουμε, θα το δεις ".

Δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι εδώ και λίγο καιρό δυσκολεύομαι να βρω τραπέζι μιας και είναι όλα πιασμένα. Όλα τα Καφέ γεμάτα. Το παρατήρησα λίγο πριν τις γιορτές. Σε μια περίπτωση μάς πήρε πάνω από ώρα να βρούμε έστω μια γωνιά να καθίσουμε.

Ακατανόητο το γιατί αυτό συμβαίνει. Γιατί αυτή η ανομοιομορφία στην ίδια χώρα. Η πιθανότερη αιτία με το δικό μου μυαλό, ότι αρνούμαστε να δεχτούμε την πραγματικότητα. Και αυτή είναι η ηπιότερη, λιγότερο τρομακτική εκδοχή.

Lately